Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 12 maart 2014

Filmrecensie: Les amants du Pont Neuf (1991), Leos Carax



Liefdesperikelen van twee jonge daklozen in feestelijk Parijs

Les amants du Pont Neuf begint onheilspellend. In de nacht scheurt een auto door het centrum van Parijs. Op de weg loopt een schuifelde jongen, niet meer zo heel fris en daarachter op de stoep een meisje met een map onder haar arm, ongetwijfeld met tekeningen erin. De jongen valt, de auto rijdt over zijn voet, het meisje zit bij hem en maakt een portret van hem, tot een bus vol daklozen hem ophaalt en naar een opvang brengt, waar zijn voet in het gips wordt gezet.

Enige tijd later zien we dat de jongen, die nog steeds hinkt en met een stok loopt, langs de hekken klimt die de toegang tot Pont Neuf moeten verhinderen, dat op dat moment gerenoveerd wordt. Een bord geeft aan dat de renovatie twee jaar gaat duren, van 1989 tot 1991. De jongen gaat voor een shot naar een oudere zwerver die op de brug slaapt. We horen dat hij in de gevangenis heeft gezeten. Verderop ligt het meisje dat hem portretteerde, te slapen. De jongen kijkt in de map en ziet zijn portret.

Er ontwikkelt zich een verstandhouding tussen de jongen en het meisje, die Alex en Michèle heten. De oude zwerver, Hans, wil dat het meisje verdwijnt, maar de jongen krijgt hem zover dat ze vanwege haar zwakke gezondheid en haar oogziekte nog enkele dagen mag blijven. Als Michèle slaapt ontdekt Alex dat ze een revolver bij zich heeft. Hij leest ook een brief gericht van ene Marion, die schrijft over portretten die Michèle maakt van cellist Julien. Hij gaat naar het adres en steelt een dagboek waarin Michèle de liefde voor Julien die haar verlaten heeft heeft vastgelegd.

De jongen is een vuurspuwer die het tweehonderdjarig bestaan van de Republiek kracht bij zet. Michèle zoekt Julien in de metro, maar Alex vindt hem eerder en stuurt hem weg voordat Michèle hem kan spreken. Net op het laatste nippertje springt ze in de metro waar Julien in is gestapt. Ze volgt hem naar zijn appartement en wil dat hij open doet. Als Julien weigert, schiet Michèle hem neer door het kijkgaatje in de deur.  

Tijdens het vuurwerk schiet Michèle haar revolver verder leeg. Ze vertelt dat ze het kreeg van haar vader die kolonel was bij de luchtmacht. Feestelijk zijn de beelden van de twee op de nachtelijke Pont Neuf en later waterskiënd op de Seine. Vervolgens wil Michèle dat Alex het revolver weggooit. In plaats daarvan gooit hij een schoen weg en steekt het revolver bij zich.

Michèle steelt de ampullen van Hans om daarmee samen met Alex Parijzenaars te verdoven en vervolgens hun geld te stelen. Met de opbrengst gaan ze naar zee, waar ze een romantische tijd beleven. Daarna keren hun kansen. Alex ziet een affiche waarin de kolonel zijn dochter oproept naar huis te komen omdat ze aan haar ogen geopereerd kan worden. Hij probeert die voor haar weg te houden door de affiches te verbranden waarbij de plakker om het leven komt, maar Michèle komt het toch aan de weet en vertrekt met de mededeling dat ze nooit echt van hem hield, waarop Alex zichzelf met het revolver in zijn hand schiet.

Vanwege de dood van de plakker moet Alex de cel in. Michèle die inmiddels weer goed ziet, bezoekt hem omdat ze hem nooit vergeten is. Ze spreken af elkaar te ontmoeten op Pont Neuf op de avond als Alex vrij komt. Steeds al belooft Michèle Alex te vertellen over haar verleden zodat hij haar nogal onstandvastige gedrag kan begrijpen, maar uiteindelijk blijkt die uitleg niet meer ter zake te doen. 

De filmopnames op de lege brug in Parijs zorgen voor veel sfeer, maar doen tegelijk wat gemakkelijk aan. Het verhaal is wat mager, maar Juliette Binoche speelt een prachtrol met haar slechte ogen. Het is opmerkelijk dat de naam Stalens in de film opduikt, net als die van Marion, de zus van Juliette.   

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen