Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 13 maart 2014

Filmrecensie: Fim da linha (2008), Gustavo Steinberg



Absurd pleidooi voor conformisme in Brazilië

Fim de linha is een warrig geheel bestaande uit een zevental fragmenten uit het stadsleven in San Paolo die steeds dichter bij elkaar samenkomen. Het lot speelt daarin een belangrijke rol, vooral in letterlijke zin. 

In deze eerste lange film van Gustavo Steinberg komt de gedeputeerde Ernesto Alves uit een loterijwinkel, bestudeert zijn lot en werpt het als een propje op de grond. Een doofstomme bedelares raakt het op, maar kan er weinig mee. Ze verfrommelt het waarna het wordt opgeraapt en meegenomen door journalist Artur, die geen werk heeft en zijn eigen reportages maakt, bijvoorbeeld over een indianenstam uit de Xingu die staakt omdat ze geen geld krijgen voor hun regendans. Het stamhoofd maakt hem duidelijk dat de stam betalen minder kost dan de rekening die straks door hun staking vanwege de droogte betaald moet worden. Zijn vrouw Renata wil dat hij geld in het laatje brengt. Als ze met hun zoon Daniel de deur uitgaat, werpt Artur het lot het raam uit. Het wordt op de stoep opgepakt door Daniel. Zijn moeder neemt het van hem over en geeft het aan een handelaar in oud papier.

De gedeputeerde Ernesto Alves geeft alle oude van dagen in een bejaardentehuis een eigen televisie en zegt dat het leven geen lot in de loterij hoeft te zijn. Zelf barst hij van het geld. Het bulkt bijna uit zijn kast. Hij vraagt zijn medewerker Carlos dit probleem voor hem op te lossen. Die propt het geld in een vuilniszak, maar het valt nog niet zo mee die kwijt te raken.  

Daniel ontdekt op de computer dat de gedeputeerde al heel vaak de loterij heeft gewonnen. Hij laat zich handboeien aan de arm van deze Alves, die zijn vader ontslagen heeft. Artur zelf is naar een vredesdemonstratie als hij in de taxi hoort dat iemand geld uit het raam werpt. Hij wil een gesprek met de gedeputeerde maar diens assistente zegt dat hij beelden van de geldregen moet meenemen.

Dit zijn de belangrijkste van de te vele verhaallijnen die in elkaar worden geweven. Er is ook nog een baby die ontvoerd werd uit een winkelcentrum en die op een kar van een oud papier ophaler terechtkomt (zie foto). Daardoorheen geweven is de levensgang van de oplichter Carlo Ponzi, die vanwege een pyramidespel een gevangenisstraf in de Verenigde Staten uitzat en in de jaren 1920 naar Brazilië kwam en daar, ondanks protesten, de goodwill van de autoriteiten kreeg. Al het spektakel is een erfenis van Ponzi, zegt Artur op het eind.

Af en toe komen uitspraken in beeld van de gedeputeerde, zoals:
‘Geloof is het meest rampzalig voor de mens’,
‘Overtuigingen zijn sterker dan de feiten’,
‘De winst van enkelen bestaat uit de hebzucht van velen’,
‘Overvloed is een middel, nooit een doel’ of
‘Veranderingen doen zich alleen voor als iedereen ervan profiteert’.

Het is lastig om uit alle flarden de bedoeling van Gustavo Steinberg te vatten. Hij ging uit, zo begreep ik, uit van de uitspraak, mogelijk ooit gedaan door een medewerker van de Wereldbank, dat de armoede in Brazilië alleen kon worden opgelost als er met een helicopter een lading geld werd uitgestort. Bij monde van Alves vertelt Steinberg ons dat niet de armoede het probleem is of de rijkdom, maar de macht en dat we, om niet verder achteruit te kachelen, maar beter de toestand kunnen accepteren zoals die is. Onvrede brengt aan het eind van de lijn alles in gevaar. Dat is slecht nieuws voor de armen.   

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen