Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 26 maart 2012

Hans Aarsman over De fotodetective, VPRO-boeken, 25 maart 2012


Fotograferen is registreren. 

Wim Brands sprak Hans Aarsman de vorige keer toen hij net terug was van Schiermonnikoog. Aarsman stelde dat men daar op straat niet alert was omdat er geen autoverkeer was. Een autovrije stad is een ramp. De Amsterdamse Leidsestraat leeft veel minder dan de Utrechtse straat. Aarsman - met zijn mooie Amsterdamse accent - is dan ook geobsedeerd door wegen en kruispunten. Hij houdt van de gereguleerde chaos, vooral als de verkeerspolitie die in de hand probeert te houden.

Aarsman is pas laat begonnen met fotograferen. Eerst werkte hij in als scheikundige in een laboratorium, maar hij was teleurgesteld in de onderzoekspraktijk. Daarna studeerde hij Nederlands en stond voor de klas maar ook dat vond ie geen succes.

Op een schoolfoto van hem en zijn broer heeft Hans flaporen. Die zijn redelijk verdwenen omdat ie altijd op zijn zij slaapt. Zijn eigen foto’s leggen het af tegen foto’s met een persoonlijk motief. Hij houdt niet meer van gemaakte foto’s zoals van een vrachtwagen in de berm op de snelweg nabij Hoenderloo die hij in 1988 maakte vanaf het dak van het busje waarmee hij in die tijd rondreed.

Brands toont een foto uit het Amsterdam boek van het Muntplein in Amsterdam, waarbij de Munt opzettelijk half in beeld is, omdat hij vond dat alles evenveel waarde moest hebben. Ook een gemaakte foto. Het was een onderdeel van zijn ontwikkeling, zegt Aarsman. In het Sherlock Holmes museum fotografeerde hij niet - naar aanleiding van een vraag van Holmes aan Watson over het aantal traptreden naar het kantoor, bedoeld om diens observatievermogen de laatste te testen - die treden, maar maakte hij een foto van de wassen beelden.

Hij vraagt zich nu af wat een interessante foto is in plaats van uit te gaan van hetgeen hij belangrijk vindt en daar dan een foto van te maken. Zo is er ook een foto van een hotelbed met een tas die niet van Aarsman was, maar die hij vanwege vermoeidheid niet had waargenomen.
Een fotograaf van de Volkskrant stuurde ten tijde van de Q-koortsepidemie een impressionistische foto in van een geit in een stal, die door het publiek gewaardeerd werd, maar waardoor de angstaanjagend mededeling volgens Aarsman werd verkwanseld. Er is een andere foto waarop de boer de geit melkt en de melk direct in een koffiebekertje spuit. Dat zet volgens Aarsman aan tot vragen over hoe het afliep met de persoon die de koffie dronk en, als het goed afliep, waarom alle geiten dan afgemaakt moesten worden. De laatste foto deelt iets mee. Zo maakte hij zelf een foto van een aangeplakte mededeling onder een reeks oorlogsfoto’s, dat men voor de borrel van het blad Elle rechtsaf moest. Uit Syrie komen foto’s binnen die een herhaling zijn van Libië. Ze zijn geruststellend of heldhaftig, maar maken de chaos van de oorlog niet zichtbaar.

Fotograferen is voor Aarsman langzamerhand registreren geworden. Hij wisselde al steeds van vorm om de inhoud voorop te stellen, maar na het Amsterdam boek is hij in 1993 gestopt met fotograferen. 

Hij toont interessante foto’s van een kilometerteller van een deux chevaux waarbij voor, tijdens en na de honderdduizend km. een afdruk is genomen. Hij heeft ook poppetjes gefotografeerd die zijn moeder maakte tijdens arbeidstherapie in het verzorgingstehuis. Hij kon ze niet bewaren, maar de foto’s zijn een tastbare herinnering aan haar.

Brands toont een boek van Hans Peter Feldmann die verzamelingen fotografeerde. Aarsman zegt dat hij ook verschillende foto’s maakte van zijn autoradio op momenten dat er prachtige nummers op te horen waren. Het onderschrift is daarbij essentieel. Het zet aan het denken.

Op het moment fotografeert Aarsman met zijn i phone. Daarmee heeft hij ook de mus op de beker gefotografeerd die op dit moment bij Blokker verkocht wordt en die op de omslag prijkt. Het sensationele legt het af tegen het onooglijke, stelt Aarsman met de gelatenheid van een Amsterdammer vast.

Hier meer over de fotografie van Hans Aarsman.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen