Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 15 maart 2012

Children of the Japanese tsunami (2012), documentaire van Dan Reed


Tastbare angst voor een sluipmoordenaar.

Stel dat er in België een kerncentrale ontploft en dat Zeeuws-Vlaanderen tot rampgebied wordt uitgeroepen. Alle inwoners moeten geëvacueerd. Volgens de onderzoekscommissie, die laatst alle Europese kerncentrales heeft onderzocht is dat niet eens zo’n bizarre gedachte. Veel Europese kerncentrales voldoen niet aan de veiligheidsnormen. Wat dit kan betekenen voor kinderen toont Dan Reed met zijn portret over de gevolgen van de Japanse tsunami, net een jaar geleden.

Eerst de feiten: op 11 maart 2011 in de middag wordt basisschool Okawa, dat drie kilometer uit de kust aan een rivier ligt, eerst getroffen door een aardbeving en later door de tsunami. Die sleurt tien van de elf leerkrachten mee en 74 leerlingen. Dat zijn ze bijna allemaal. Het is de vraag waarom men de leerlingen niet in veiligheid heeft gebracht. Er is een heuvel vlak naast de school. Tijdens een bijeenkomst probeert Endo, de overgebleven leerkracht, uit te leggen wat er gebeurde. Hij rende zelf de heuvels in. Een woedende vader gooit een schoen naar hem toe, het enige dat hem nog van zijn dochter rest.  

Als een monster spoelde de tsunami het leven weg. Een moeder verricht met andere ouders graafwerkzaamheden bij de school om verdwenen kinderen te vinden. Later hoort ze van vissers dat het lijk van haar dochter aangevreten in zee is gevonden. De vrouw gaat gewoon door met haar graafwerkzaamheden, want er worden nog andere kinderen vermist.

De tsunami was al een ramp, de kerncentrales in Fukushima die daarna ontploften maakten het drama nog erger. De leerlingen van de Odaka-school werden net als 80.000 anderen geëvacueerd. Hun schoenen staan nog in de kastjes, ziet een moeder die terug mocht naar haar huis om persoonlijke spullen op te halen. De leerlingen wonen tegenwoordig in een stadje net buiten het rampgebied, dat zich tot twintig kilometer landinwaarts uitstrekt. Hoewel het daar gevaarlijk is, zijn er niet veel andere woonmogelijkheden. Men heeft noodgebouwen neergezet waarin men kleinbehuisd is. Mutsumi moest bij aankomst haar lievelingskleren en schoenen uitdoen. Alles werd verbrand. Ze kijkt vanuit het raam van het huis uit over de verlaten vlakte met controleposten aan de grens. Alarmlichten zenden onophoudelijk hun onheilspellende boodschap uit. Een jongen noemt het een spookgebied. Het is onduidelijk wanneer ze ooit weer terug kunnen. Misschien duurt dat wel twintig jaar.

De kinderen lopen op school rond met apparaatjes die de radio actieve straling meten. Zelf kunnen ze die niet aflezen. Ze doen mee aan een lange termijn onderzoek van de universiteit van Tokio. Een meisje mag van haar vader niet langer dan een half uur buiten spelen en dan alleen nog op asfalt omdat er in het gras en in het water een hoge dosis microsievert gemeten wordt.

Het is zeer ontroerend om de kinderen te zien en te horen. Ze slaan zich er op hun tijdelijke school zo goed mogelijk doorheen. Een meisje wil stralingsonderzoeker worden. Een jongen zegt dat kinderen meer straling oplopen omdat ze kleiner zijn en de straling dicht bij de grond het hoogst is. Kraanwater mogen ze niet drinken, de groente is besmet, ze dragen op hun tijdelijke school een kapje tegen de straling (zie foto). Een meisje zegt dat de regering van Japan niet meer door andere landen geloofd zal worden.

Een politicus roept door een megafoon dat hij de verontreiniging wil aanpakken door de aarde af te graven en nieuwe aarde te storten. In de omgeving is men daar al mee bezig. Een van de kinderen vindt die grondreiniging met bulldozers en graafmachines interessant. Rikku hoopt op een storm die alle straling naar zee blaast. Hij wil later mensen beschermen. De schattige Mutsumi wil banketbakker worden en in het weekend als vrijwilligster anderen helpen.

Niemand weet of de kinderen kanker zullen krijgen, maar de psychische gevolgen zijn al zichtbaar, bijvoorbeeld bij een jongetje dat sinds de ramp niet meer praat. Met zijn zwijgen wil hij misschien zeggen dat er voor deze sluipmoordenaar geen woorden bestaan.

Hier meer over de documentaire in The London Daily News van gisteren.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen