Een levensverhaal uit het Vlaamse platteland.
De zwarte Neske Beks (zie foto) durft iets niet te vragen aan haar
Vlaamse familie. Ze reist vaak op en neer vanuit Amsterdam naar Vlaanderen, zo
leid ik uit het een en ander af, maar de vraag die op haar lippen brandt, die
stelt ze niet. Ze zingt er wel veel overtuiging over, begeleid door een gitaar,
meerdere malen zelfs tijdens deze documentaire. Een van de liedjes begint met
‘De avond slaapt in het grijze land…’ Het is het land van de Schelde.
Ze gaat eerst langs bij haar moeder, Mary Lou, die vertelt
dat haar vader, een Gambiaan, niet wilde geloven dat het kind van hem was en al
tijdens de zwangerschap de verhouding met Mary Lou verbrak. Neske werd zo was
de bedoeling, drie weken uitbesteed aan het gezin van Anny en Flor, die in 1955
trouwden en al snel een dochtertje Simonne kregen. Simonne vond Neske zo leuk
dat ze in het gezin bleef, al was de zwijgzame vader de gemakkelijkste niet.
Neske bezoekt de spaarkas, een soort sociëteit achterin het
café, waar Flor zich ontspande met kaarten maar vooral met foto’s maken. Neske
zegt dat hij overal foto’s van maakte behalve van zijn kinderen. Flor kreeg een
ander. Er ontstond een huwelijkscrisis toen Anny op haar beurt kennis kreeg met
de Marokkaanse Ahmed. De ouders besloten hun geliefden aan de kant te zetten en
samen verder te gaan. Anny raakte op 43 jarige leeftijd zwanger zonder dat ze
het wist. Zoon Andrew weet niet of Ahmed zijn vader is, maar houdt zich daar
niet zo mee bezig. Klasgenoten dachten dat zijn ouders zijn grootouders waren
en dat Andrew het kind van Simonne was.
Simonne was in de ban van zwarte mannen en kreeg kennis aan
de Senegalees Bob. Daardoor leerde Neske haar Afrikaanse kant kennen. Ze aten thuis
met de handen, hoewel vader Flor daar niet voor was. Flor was ook hard tegen
Bob.
Anny, die de broek aan had, kreeg een hersenbloeding en
raakte invalide. Flor zette Neske het huis uit. Er werd al lange tijd niet meer
door Mary Lou voor haar betaald. Na de dood van Anny leefde Andrew tien jaar
samen met zijn vader. Simonne kreeg een zoon, die door Bob Abdoulaye genoemd
wordt, al had zij hem achteraf liever Peter genoemd. De jongen werkt na enige
jaren van werkloosheid als barkeeper. Hij zou graag willen dat zijn vader eens
langs kwam maar die laat zich niet zien. Zijn ouders zijn gescheiden. Volgens
Simonne zijn de culturen toch te verschillend. Bob leefde op haar kosten. Hij
heeft inmiddels spijt dat hij zich niet aan de gezinsregels gehouden heeft.
In de spaarkas is men tegen allochtonen, vooral de jongere
generatie. Neske trekt de stoute schoenen aan en gaat naar de bedlederige Flor
toe om te vragen waarom hij anders is gaan stemmen. Hij wil daarover niets
zeggen. Simonne die erbij is zegt dat ze op het Vlaams belang stemt.
Neske zingt dat ze nooit heeft getwijfeld over België.
Inmiddels ligt Flor in het ziekenhuis. Hij voelt dat hij spoedig dood gaat. Aan
zijn bed zegt Simonne dat ze nooit met elkaar praatten, niet zoals ze met haar
moeder Anny deed. Flor vraagt of alles in orde is. Simonne bevestigt dat.
Tenslotte zien we dat Bob na al die jaren zijn trotse zoon in het café bezoekt.
‘Iedereen zit altijd maar op iedereen te wachten,’ geeft Simonne als
commentaar.
Het is jammer dat Neske Simonne niet nader gevraagd heeft
over haar politieke keuze.
Hier de promo.
Geen opmerkingen:
Een reactie plaatsen