Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 11 februari 2012

Zoete rook van het vaderland (2011), documentaire van Masha Novihova


Trauerarbeit na een moeilijk leven.

Een oorlog of een andere ramp gaat nog lang door als de aandacht alweer op een andere gebeurtenis gevestigd is. Mensen blijven zitten met de brokstukken. ‘Na iedere oorlog moet iemand opruimen,’ aldus verwoordt de pas overleden Symborska het gegeven in de eerste regel van een gedicht. Masha Novihova schetst in deze documentaire drie oude mensen die te lijden hebben onder de nasleep van oorlogen die al lang achter hen liggen maar die nog steeds hun invloed uitoefenen. Onder een eigen kopje leren we sterke mensen kennen, twee mannen en een vrouw. De openhartige portretten worden afgewisseld door veel archiefbeelden.

Onder het juk


Victorino, geboren in 1933 heeft de Spaanse burgeroorlog als kind aan de lijve ervaren. Hij woont nogal afgelegen in Catalonië in wat vroeger een dorpje was met vijf, zes huizen vol kinderen, maar iedereen is weggetrokken omdat er weinig was, zelfs geen stromend water. Zijn vader stierf jong, het leven was zwaar, zijn moeder en de kinderen moesten hard werken in de moestuin en met het kleinvee. Met een ezel brachten ze het graan naar een molen. Een weg was er niet. Zijn broer ging uit werken, zijn zussen deden ergens de huishouding. Hij werd bij een tante in Barcelona ondergebracht, maar kon daar niet aarden en ging weer terug. Tijdens zijn dienstplicht keken ze naar films om te begrijpen hoe de infanterie werkte. Hij zorgde tien jaar voor zijn blinde moeder, die op 94 jarige leeftijd overleed. Hij heeft nu de beste tijd van zijn leven. 

Onder bezetting


Agota woont in Litouwen. Nogal alleen aan de bosrand hoewel ze liever in het dorp had gewoond. Ze bakt brood omdat het een schande is geen zelfgebakken brood te hebben. Haar man was boswachter en is overleden. Een half jaar na zijn dood hoorde ze zijn stem nog, maar hij kwam nooit in haar dromen voor. Hun kinderen zijn uitgezwermd naar de steden. Af en toe komt er een wagen met levensmiddelen langs. Ze heeft te maken gehad met verschillende invasies. De Polen vluchtten aan het begin van de oorlog. De Russen eisten belasting en stuurden de mannen naar het front. De Duitsers waren gezelliger, maar de belastingen bleven hoog. Ze konden goederen meenemen van de joden in de getto maar ze namen niets. De Russen bedelden om eten. Er was een partizaan in het dorp, die niet wilde dat ze gingen stemmen maar dat was nu eenmaal verplicht. Ze waren altijd bang. Ooit werd een groep partizanen gevolgd door de Russen en doodgeschoten. Agota zag de lijken op weg naar de markt waar ze pannenkoeken verkocht aan de Russen.

Onder vuur


Ajgaz (zie foto), geboren in 1931, is 64 jaar lang geitenherder geweest In Abchazië, maar zijn benen willen niet meer. Hij roept de geiten, maar ziet dat de helft er niet is. Hij woont alleen in het dorp dat vroeger een kolchoze was. Zijn vrouw was een stadsmeisje dat vaak op hem vitte waardoor hij de bergen in ging. Het huwelijk liep stuk. Hij leerde Armeens, Georgisch en Russisch. Ooit waren zij met de geiten in de bergen toen de Duitsers hen naderden. Ze vluchten en lieten het vee achter, dat door de belagers opgegeten werd. De Duitsers vertrokken uiteindelijk vanwege het klimaat. Stalin was de grote man. Beria voerde de Grieken weg en liet Georgiërs hun plaats innemen.
Zestien jaar geleden voerden de Abchaziërs oorlog tegen de Georgiërs, die uit Georgië kwamen. De Georgiërs die daar woonden zijn gevlucht.  

Victorino, Agota en Ajgaz kijken alledrie terug op hun leven waarin veel gebeurde, waarin ze veel te verwerken gekregen hebben. Het kost veel tijd al die herinneringen te herkauwen tot ze doorgeslikt kunnen worden. Ze doen niet anders. Moedige mensen, die anders nooit voor het voetlicht zouden komen. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen