Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



dinsdag 7 februari 2012

Filmrecensie: Alamar (2009), Pedro González-Rubio


Leven op zee.

We zien beelden van Rome, waar de jonge Natan door zijn Italiaanse moeder Roberta bovenin een toeristenbus wordt rondgeleid. Ze wijst hem op het Colloseum en bespreekt het verschil tussen Italiaans en Spaans. Daarna komt de vader van Natan in beeld, de Mexicaan Jorge. We horen dat het met de relatie tussen hem en Roberta geen stand heeft gehouden. Ze waren te verschillend. Natan woont bij zijn moeder in Italië en gaat in de zomer naar zijn vader in Mexico. Jorge neemt hem mee naar zijn opa, een visser in de Caribische Zee, nabij Belize.

Natan maakt zich in de ochtend klaar om te vertrekken. De camera zwaait weer heen en weer om de spontaniteit van de beelden te benadrukken. Natan telt zijn tenen. Het zijn er vijf. Als hij er eentje meer had gehad waren het er zes geweest, zegt hij.

Ze gaan met de bus naar de boot, die hen naar opa brengt die, net als enkele andere vissers, in een paalwoning voor de kust woont. Ze slapen in hangmatten. We zien mooie zonsondergangen en prachtig blauw water. ‘Wie op zee leeft is gelukkig,’ zegt opa. Hij relativeert de uitspraak meteen: anders zou je niet op zee leven.

Opa vist op verschillende manieren, onder andere door onder water snorkelend te prikken met een stok met een ijzeren uiteinde. Jorge helpt hem terwijl Natan in de motorboot blijft. Natan kijkt verbaasd naar de dikke kreeften die in de boot gegooid worden. Later leert Jorge hem snorkelen. Ze vissen ook met een draad dat ze, zoals met snoeken, snel inhalen. Een spartelende kolossale vis, barracuda genoemd, halen ze ermee binnen. Fregatvogels zwermen boven de motorboot, terwijl ze de vissen schoonmaken. 

Ze verkopen de vis aan een grote boot en eten er ook van, samen met tortilla’s, die ze persen en bakken. Opa overlegt door zijn walkie-talkie met buren over een naderende storm. Krokodillen zwemmen rond de paalwoning. De kijker vreest voor Natan, maar langzaamaan is duidelijk geworden dat men te maken heeft met een documentaire.

Een koereiger uit Afrika komt binnen. Jorge voert hem kakkerlakken, die tegen de muren zitten. De reiger wordt een huisdier, Blanquita. Ze trainen hem, maar later is hij verdwenen.  

Aan de oever, waar meer mensen wonen, wordt de onderkant van de boot schoongemaakt. Natan haalt water uit zee. Zijn vader waarschuwt hem voor de krokodillen die vlakbij zijn. Met zijn vader zoekt Natan de reiger. Ze roepen hem, klimmen in een uitzichttoren op het eiland, maar vinden hem niet.

Als het regent leest opa onder het afdak een boek. Jorge dolt met zijn zoon in het huisje. Natan is geen verwende jongen, maar past zich zeer goed aan aan de primitieve omstandigheden.   
‘Ik ga naar zee, al moet ik lopen,’ zegt hij, als de zomer bijna afgelopen is. Hij maakt een tekening van zijn ervaringen, doet die in een fles met een stop erop en gooit die in zee.

De film is vooral een visuele belevenis, Er wordt weinig in gepraat, maar des te meer geleefd. In de aftiteling zien we dat het om het Banco Chinchorro gaat, een belangrijk rif in het Zuid- Oosten van Mexico. Het is op twee na grootste van de wereld en dat men probeert het op de werelderfgoedlijst te krijgen.  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen