Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 12 februari 2012

Poetins kus (2012), documentaire van Lise Birk Pedersen



Onthutsend portret van Masha, lid van de Russische jeugdbeweging Nasji.

De presidentsverkiezingen in Rusland naderen. Met alle macht wordt gewerkt aan de herverkiezing van Poetin. Achter de schermen doet men er alles aan om de oppositie monddood te maken. Een belangrijke factor daarbij vormt de jeugdbeweging Nasji die - tegen betaling - Russische jongeren mobiliseert om steun te betuigen aan de leider. Als er door de oppositie wordt gedemonstreerd bezetten zij alvast de pleinen waar de demonstratie zou worden gehouden. Dat is nog het meest onschuldige wat ze doen.

De documentaire begint met beelden van een zomerkamp waar 25 duizend jongeren in acht dagen zonder drank of sigaretten de nodige saamhorigheid ontwikkelen. Een van de deelnemers is de knappe negentienjarige Masha Drokova uit Tjambov, een vertegenwoordigster van de nieuwe generatie die de vruchten plukte van de privatisering in de jaren negentig. Ze heeft snel opgang gemaakt nadat ze Poetin tijdens een bezoek een kus gaf. Ze was idolaat van de energieke leider, die van Rusland weer een supermacht wilde maken. Behalve een eremedaille kreeg ze een auto en een appartement om haar werkzaamheden voor de Nasji te kunnen verrichten. Ze is de rechterhand van de charismatische leider Vasili Jakemenko en spreekt op vergaderingen over de stabiele maatschappij die men nastreeft.

Het verhaal over haar wordt verteld door de onafhankelijke journalist Oleg Kasjin. Hij zegt erbij dat zijn kennismaking met haar zijn leven veranderde. Hij raakt bevriend met Masha nadat Jakemenko in 2008 wordt aangesteld op een hoge post op het Federale Bureau Jeugdzaken en er komt een plaats vrij in het hoofdbestuur van Nasji. Masha wordt niet gekozen om dat ze tijdens de plenaire vergadering een weinig agressieve toespraak houdt.
Ze komt wat losser te staan van de beweging en mengt zich in debatten met andere journalisten. Oleg maakt haar duidelijk dat de bedoelingen van de jeugdbeweging helemaal niet zo positief zijn. Dat ze hun politieke tegenstanders op allerlei manieren proberen dwars te zitten, onder andere door ’s nachts op hun auto’s te poepen of met honkbalknuppels te verschijnen op demonstraties tegen Poetin.

Na een boekverbranding van een werk van partij-ideoloog Soerkov door een groep journalisten wordt Masha ondervraagd door Jakemenko die nog altijd veel invloed heeft in de jeugdbeweging. Masha bevindt zich tussen twee vuren. Als op 4 november de Dag van de Nationale Eenheid nadert en ze gevraagd wordt om een toespraak te houden voor de 30.000 jongeren die uit de provincie opgetrommeld voor een Russische mars door Moskou onthoudt ze zich van deelname. De Mars loopt uit op een aanval op andersgezinden. Masha is blij dat ze niet heeft gesproken.

Inmiddels is er een erotische maandkalender verschenen als eerbetoon aan Poetin. De oppositie maakt daarop een alternatieve kalender met daarop geknevelde vrouwen die vragen stellen naar het democratische gehalte van hun land, waar journalisten als loslopend wild worden doodgeschoten. Lisa, een vriendin van Masha, is bang dat ze wordt bedreigd door haar rol daarin. Masha stelt haar gerust. Haar kritische vriend Oleg is ook nog nooit iets overkomen. Niet lang daarna wordt Oleg echter zwaar in elkaar geslagen. Masha demonstreert voor het Kremlin. Een ander roept in een megafoon dat in Rusland over vijf jaar een ministerie van haat zal worden opgericht. Masha gelooft niet dat Jakemenko achter de mishandeling van Oleg zit.

Jakemenko stuurt een cynische reactie over de mishandeling naar de krant en mobiliseert ook anderen om Oleg zwart te maken. Oleg, die uit het ziekenhuis ontslagen is ervaart zoiets als een aanslag op zijn zenuwen. Het openbaar ministerie ziet geen reden om een onderzoek in te stellen naar de betrokkenheid van Jakemenko maar na een gesprek dat Poetin met hem had, komt het toch nog tot een onderzoek. Jakemenko belde Masha, die zich had losgemaakt van de beweging. Terwijl haar stap veel kritiek opleverde, komt hij met een steunbetuiging.

Tenslotte zien we Oleg en Masha in een café. Oleg mist een pink en heeft last van een tranend oog vanwege een verstopte buis. Hij zou eigenlijk nog geopereerd moeten worden maar laat het maar zo. Masha heeft geen spijt van haar verleden bij de Nasji. Terwijl het onderzoek loopt komt Jakemenko met een harde verklaring dat hij excuses eist van Oleg. Je moet maar durven.  

Vooral de ontwikkeling van Masha is boeiend om te volgen. De jonge meid met privileges botst door haar goedaardige karakter met lieden die een agressieve, op de persoon gerichte haatcampagne voorstaan. Ze is betrokken bij Oleg Kasjin maar tegelijkertijd neemt ze geen afstand van haar verleden. Masha was een speelbal in de steeds feller wordende politieke strijd die in Rusland bezig is met de autocratische Poetin als onderwerp. Wellicht had de uitkomst van het onderzoek naar de betrokkenheid van Jakemenko haar een antwoord gegeven. Naar ik begrijp zijn de daders nooit gepakt. 

Hier een artikel van Ben de Jong in de Internationale Spectator van februari 2011 over de gebrekkige rechtsgang in Rusland.     

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen