Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 9 februari 2012

Maurice Glasman, ideoloog van Labour, Gesprek op 2, 5 februari 2012


Samen bouwen aan een uitzichtloze toekomst.

Chris Kijne introduceert Glasman als adviseur van Labour-leider Ed Miliband en voorman van Blue Labour. Deze conservatieve stroming in de Britse sociaal-democratie verzet zich tegen de macht van het intellectuele kader in de partij en wil weer aansluiting zoeken bij de massa. Glasman is van eenvoudige komaf maar heeft het geschopt tot Lord.

Kijne vraagt hoe hij Glasman moet aanspreken, als lord of als meneer, waarop Glasman antwoordt dat hij gewoon Maurice kan zeggen. Hij spreekt met verve en heeft eerder een boeiend gesprek gehad met Cohen.

Hij schaamt zich er niet voor om dichtbij de mensen te staan. Het populisme is geen verkeerde zaak, zegt Glasman zelfs. ‘We zijn vergeten met de achterban te communiceren. We zijn technocraten geworden, die de kunst van de democratische politiek vergeten zijn.’ Zijn beweging wil van onderop komen en niet van bovenaf besturen, zoals progressieve partijleden vanaf de tweede wereldoorlog gedaan hebben.

Blue Labour wil terug naar de basis, naar het de beginjaren van de partij, een verbinding zoeken met andere groepen die ook door het moderne kapitalisme gemangeld worden, zoals gelovigen van allerlei soort. Hij gaat uit van respect, denkt dat het mobiliseren van de massa iets kan bewerkstelligen. Actieve gemeenschappen zijn daarbij onontbeerlijk. Er moet een nieuwe vorm van solidariteit opgewekt worden. Zijn beweging steunt op geloof, instituties en op arbeid.

Kijne vraagt opeens of de dood van zijn moeder ermee te maken heeft gehad dat hij zo bevlogen is geworden.
Glasman bekent dat zij zich niet meer herkende in Labour, maar er waren ook andere factoren zoals de bankencrisis. Hij verweet Gordon Brown dat hij er alles aan deed om de banken overeind te houden maar niet luisterde naar de gewone mensen. De steun aan de banken vormde de grootste kapitaaloverheveling van arm naar rijk in de moderne geschiedenis.

Kijne bespreekt een aantal kritiekpunten op Blue Labour, zoals de immigratie die Glasman wil stoppen, de huiver voor globalisering en het verkleinen van de individuele vrijheid.
Glasman wil buitenlanders niet weren maar eerst met de aanwezige allochtonen tot een werkbare samenleving komen. Het waren volgens hem vooral de bedrijven die de buitenlanders binnenlieten als goedkope arbeidskrachten. Wat betreft de globalisering erkent hij dat die niet te stoppen is, maar wel enige richting gegeven kan worden. Hij kijkt daarbij jaloers naar Duitsland waar in de vorm van kwaliteitsmaatstaven voor lagere beroepen, regionale banken en medezeggenschapsraden een buffer bestaat tegen de onmenselijke wereldeconomie. De individuele vrijheid staat tenslotte tegenover andere democratische waarden en geloof en is inzet van heronderhandeling, zoals dat heet.

Kijne begint over het CDA die voor het radicale midden kiest en vraagt of Glasman daar iets in ziet.
Glasman stelt dat men in Groot-Brittannië geen christen-democraten kent, maar dat onder de kap van de sociaal-democratie een brede coalitie gevormd kan worden. Links zou minder bang moeten zijn voor gelovigen, maar juist de energie van de basis gebruiken.

Ten slot vraagt Kijne of we het eind van het kapitalisme beleven.
Glasman zegt dat er geen alternatief voor het kapitalisme is, maar dat de menselijke waarden daarin beschermd moeten worden. 

De laatste uitspraak maakt veel duidelijk over de opvattingen van Glasman. Het klinkt bekend. Het is oude wijn die in nieuwe flessen gegoten wordt. Er zitten wel aardige ideeën tussen zoals over een grotere zeggenschap voor werknemers in de bedrijven en het tegengaan van de ongebreidelde macht van de financiële instellingen maar tenslotte lijkt het me niet meer dan een oproep om samen te bouwen aan een uitzichtloze toekomst.  

Hier een pdf (156 p.) van The Labour tradition and the politics of paradox waaraan Glasman meewerkte.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen