Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 30 september 2012

Anton Corbijn Inside Out (2012), documentaire van Klaartje Quirijns


Het leven achter de facade

Anton Corbijn ligt aan het begin van de documentaire op de bank. Dat is niet iets wat hij vaak doet. Hij is aan het opnemen waar hij mee bezig is en waar hij is. Hij groeide op een pastorie, die net als zijn huis ook te groot was. Zijn vader was dominee in een klein dorp en vaak weg, ook in de avonduren. Dat maakte Anton tot wat hij geworden is: anders dan de rest.
Hij hoort nog altijd dat kinderversje in zijn achterhoofd: de dominee van takkenbos, die wist niet waar hij kakken mos. Zus Aaf, die gister nog haar grimeerkunst uitlegde in Trouw, zegt dat ze thuis weinig verbaal waren. Eenzame zielen. Anton zat vaak vanaf de brug te kijken. Aan de eettafel heerste een sfeer van zieken en stervenden, zegt Anton.  

In zijn werk, het fotograferen van popsterren, wil hij de ziel blootleggen van zijn model, zoals Iggy Pop die poedelnaakt door Hyde Park kruipt. De reis die je maakt is een zoeken naar jezelf, zegt Anton. Hij legt een stukje van de wereld vast en neemt dat weer mee. Bono van U2 zegt dat zij en Corbijn beiden geboeid zijn door het licht. Lou Reed en Metallica zijn laaiend enthousiast over de manier waarop hij hen portretteert. Anton zegt dat hij te doen heeft met creatievelingen die zichzelf pijnigen, die dezelfde strubbelingen meemaken als hijzelf. Madonna zei dat hij altijd zichzelf fotografeerde, dat hij anderen gebruikt om een zelfbeeld te creëren. Hij zit vaak op hotelkamers. Zijn werk is net niet perfect, zegt hij. Dat zorgt ervoor dat het ademt. Het is een combinatie van onzekerheid, ambitie en resultaat. Het korrelige is de fabric of life.

Zijn vader zei weinig over zijn werk, maar hield wel van de foto’s die dicht bij de kern van de persoon kwamen. Hij was trots op al zijn kinderen. Hij wilde Anton beschermen tegen de verleiding van het grote geld. Zelf zou Anton meer seks in zijn werk willen hebben. De dood zit er wel in. De eindigheid maakt dat hij op een bepaalde manier met zijn onderwerp omgaat. Anders dan het protestantisme houdt hij van iconen. Dat is zijn vorm van rebellie. Hij gaat graag alleen door moeilijkheden heen. Vroeger was hij ongelukkiger. Tegelijk stelde een eenzame denktrant hem op zijn gemak. Hij is geen man voor party’s en diners. Tijdens een concert in Paradiso voelt hij zich deel van het geheel. De intensiteit spreekt hem aan, de saamhorigheid.

Zijn eerste speelfilm Control gaat over Ian Curtis, een burgerlijke jongen die zanger van de avant gardistische popgroep Joy Division wordt, maar zelfmoord pleegt. Net als Curtis is ook Corbijn een loner. Het schrijnt want Corbijn heeft nog met Curtis gewerkt. Zijn huidige film, met Thecla Reuten in de hoofdrol, bevat de onderliggende structuur van een western: een man zoekt een prostitueé op voor zijn materiële en een priester voor zijn spirituele behoeften. Corbijn bekijkt de locatie in Ierland en vindt de stenen op het dak fraai die er niet een storm niet af kunnen waaien. Na drie jaar is het moeilijk opnieuw met filmen te beginnen.

Hij heeft inmiddels, na de presentatie van de film, een gat van zes weken, dat hij wil gebruiken om ballast overboord te gooien. Hij beaamt de stelling van Klaartje dat hij zich vasthoudt aan het bekende, maar vindt daarbinnen een nieuwe manier. We zien hem op bezoek bij zijn moeder, die piano speelt. Ze was verliefd op een ander met wie ze niet mocht trouwen en kon wel met zijn vader opschieten. Uiteindelijk vonden zij het goed dat hun zoon fotograaf werd in een familie die uit dominees bestond.

Anton heeft het idee dat hij niet goed genoeg is als mens en dat hij dat maskeert door goed te zijn in zijn werk. Als mens is hij echter achtergebleven. Hij vindt dat hij te weinig diepgaand contact heeft met anderen.
Wat is daar zo moeilijk aan? vraagt Klaartje.
Mezelf, antwoordt Anton, die verder niet erg loslippig is.   

Hier de trailer. Klaartje Quirijns maakte eerder Peace and justice, zie mijn blog van 31 maart j.l.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen