Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 14 september 2012

Twee levens (2011), documentaire van Fifi Visser


Op zoek naar een zoon.

Elke ouder kent wel de angst om een kind kwijt te raken. Het moet een kwelling zijn om te horen dat het vermist wordt. Dat overkwam Paulus en Loes, de ouders van Maarten Visser uit Rotterdam. Toen de politie op 21 december 1985 aan de deur kwam, wist Paulus genoeg. Al vijfentwintig jaar missen ze hun achttienjarige zoon, die op 12 december 1985 in Chili verdween. Elk jaar gaan ze terug om zijn verdwijning te herdenken op de flanken van de vulkaan die hij beklom en om nieuwe aanknopingspunten te vinden, aangereikt door helderzienden. Zus Fifi ging afgelopen jaar met hen mee en filmde de zoektocht.

Thuis werpen ze nog een blik in het fotoalbum. De laatste foto’s tonen het vertrek met de boot naar Brazilië en zijn lift naar Buenos Aires. Daarna blijven de bladzijden leeg. In Chili, zo vernemen we later, maakte Maarten nog veel foto’s van de natuur, maar die zijn nooit aangekomen. De politie heeft de rolletjes uit de camera gehaald en de beelden gewist. Het was de tijd van Pinochet, de dictator, die andersdenkenden boven zee uit een vliegtuig liet gooien.

In de documentaire worden de beelden van de zoektocht in Chili afgewisseld met ingesproken brieffragmenten van Maarten. Op 26 juni 1985 schrijft hij dat hij geen heimwee heeft en over zijn leven nadenkt. Hij is vol vertrouwen, vooral in zichzelf. Op 28 november maakt hij zich druk over het corrupte politieke systeem. Een dag later wordt hij door een liftgever afgezet. Hij is alleen en moedeloos.

De ouders worden geïnterviewd in een televisiestudio en door de krant. Het is aandoenlijk dat ze met hun beperkte Spaans zo goed mogelijk hun verhaal vertellen. Ze hebben nieuwe posters meegebracht waarop foto’s van Maarten staan. Ze vervangen oude posters en hangen de nieuwe op. Carlos was de laatste persoon die Maarten zag. De ouders hebben een slecht gevoel over zijn rol in het drama. Met een tolk gaan de ouders bij hem op bezoek. Hij denkt dat Maarten tijdens de beklimming van de vulkaan. onder de sneeuw is gekomen. De tolk zegt dat in dezelfde tijd een echtpaar in die buurt verdween. Ze suggereert dat Maarten wellicht iets heeft gezien en is meegenomen door de militaire politie. Deze mogelijkheid is nieuw voor de ouders. Ze hebben een onderhoud met Mathusen van de Colonia Dignidad, een ultrarechtse sekte die banden had met het militaire regime en gevangenen vasthield. Mathusen weet van niets. Loes vindt hem een akelige man. De sfeer daar is kil. Een toenmalige Duitse bewaker is mededeelzamer maar kan hen ook niet helpen. De priester Adriaan beroept zich op het biechtgeheim. Het is opvallend dat Loes zich de mond laat snoeren. De ouders blijven heel beleefd.

Loes heeft gehoord dat de vulkaan een lichaam altijd teruggeeft, al is het na twintig jaar.  
Ze bezoeken een bouwplaats langs de weg waar men menselijke botten heeft gevonden. De ouders gaan vervolgens naar de politie, die de botten heeft meegenomen. Loes vertelt de agent dat Maarten een vulling in een kies links onder had. Ze geven bloed en laten hun vingerafdrukken achter. Later in de aftiteling lezen we dat de botten al honderd jaar oud waren.

Ze leggen bloemen bij het kruis dat Paulus op een flank van de vulkaan heeft geplant (zie foto).
Paulus denkt dat Maarten niet meer in leven is maar Loes geeft de moed nog niet op. Echte rouw is daardoor voor haar nog niet mogelijk. Ze wil er niet aan denken dat hij verongelukt is. Dat zou een zware slag voor haar zijn, zegt Paulus. Hijzelf heeft twee levens, een stilstaand en een ander die doorgaat. Loes denkt al aan het volgend jaar. Ze voelt zich verplicht aan Maarten zijn verdwijning uit te zoeken.

Hier de documentaire op YouTube

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen