Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 9 december 2011

Inside job (2010), documentaire van Charles Ferguson


Vooraf wordt de bedoeling van deze documentaire duidelijk gemaakt:
‘The global economic crisis of 2008 costs tens of millions of people their savings, their jobs and their homes. This is how it happened.’

De inleiding gaat over het debacle in IJsland dat altijd welvarend en goed georganiseerd was, tot het bankwezen werd geprivatiseerd. ‘Finance took over.’ Men wendde zich af van de maatschappelijke verantwoordelijkheid. Met alle gevolgen van dien: banken gingen ten onder en de werkloosheid verdrievoudigde. Volgens een zegsman een universeel probleem. In de V.S. gingen de Lehman Brothers failliet, gevolgd door een economische crisis met hoge werkloosheid en oplopende staatsschulden.

Deel 1: how we got there?
De V.S. maakte gedurende veertig jaar een periode van economische groei door tot Reagan ging dereguleren. Derivaten maakten het financiële systeem tot een gokmachine. Hypotheekverstrekkers sluisden hypotheken door naar investment banks.

Deel 2: the bubble (2001-2007)
De vastgoedwereld explodeerde. Voorzitter van de Federal Reserve - de centrale bank van de VS - Alan Greenspan, die niet voor de camera wilde verschijnen, huldigde de ideologie van deregulering. Rajan schreef over de risico’s. Rogoff zegt dat hij de spijker op de kop sloeg.
‘It never was enough,’ zegt Robert Gnaizda. Prostituées, drugs, villa’s, vliegtuigen waren hun speelgoed. Een van de mannen stopte 485 miljoen dollar in zijn zak.
Tijdens de verhoren over Goldman Sachs wist men nergens van. Ook rating bureaus als Moody’s waren bij de malversaties betrokken. Door het afgeven van AAA statussen leek er niets aan de hand. 

Deel 3: the crisis
Ben Bernanke, de latere voorzitter van de Federal Reserve, deed niets. Christine Lagarde van het IMF probeerde Paulson een uitspraak te ontlokken over de manier waarop de crisis bestreden kon worden, maar kreeg een nietszeggend antwoord terug. Bush vaardigde in oktober een bailout bill uit. De werkloosheid nam toe en de crisis spreidde zich verder uit over de wereld. Dominique Strauss-Kahn zegt dat het de armsten zijn die de rekening betalen. Zeker de migranten arbeiders in China. In de V.S. werden tentenkampen ingericht voor mensen die hun huis uit moeten.

Deel 4: accountability

De verantwoordelijken verdwenen van het toneel met goed gevulde zakken. In plaats van ontslagen te worden, werden ze beloond. Na de crisis begon het gelobby weer om hervormingen tegen te houden. Men heeft zich ook ingedrongen in universiteiten. De belangenverstrengeling is groot. John Campbell vindt het irrelevant dat hoogleraren belangen hebben in de financiële sector. Glenn Hubbard raakt zelfs geïrriteerd door de vragen van Ferguson.

Deel 5: where are we now?
De Amerikaanse staal- en auto-industrie ligt op zijn kont. Collegegelden zijn hoog. Bush verlaagde de belastingen waardoor de ongelijkheid tussen rijk en arm toenam. De armen gaan gebukt onder schulden. Obama sprak mooie woorden over verandering, maar er gebeurde niets. ‘Het is een Wall Street government.’ Hier de uitspraak van Robert Gnaizda. Werkloosheid en de armoede nemen toe en de bonuscultuur floreert weer. De verantwoordelijken zitten nog steeds op hun plaatsen. Bernancke werd door Obama op zijn post herbenoemd. De economen zeggen dat de materie te moeilijk is voor een leek om te begrijpen.

Sommige zaken zijn het waard om voor te vechten, zegt Ferguson aan het eind strijdvaardig.
De muziek is mooi, de grafieken spreken een duidelijke taal, zijn vragen aan de betrokken personen, voorzover ze tenminste wilden verschijnen, zijn to the point. Toch is het deprimerend.
Het is te hopen dat de parlementaire enquete commissie in Nedeland die deze crisis onderzoekt deze documentaire ziet en in zich opneemt. De term calming de markets, die in deze docu wordt gebezigd, werd afgelopen maanden letterlijk door Wouter Bos gebruikt. Het is onbegrijpelijk dat hij net als Balkenende tevreden terugkijkt op de crisis. Alsof ze die toen hebben opgelost!

Hier de uitnodigende clip van Inside job.

En verder kan ik het niet laten de Denktank uit Trouw van vanmorgen over te nemen waarin Rajan en Rogoff genoemd worden:

Knap brutaal

Niemand heeft de systeemcrisis zien aankomen, aldus
oud-DNB-directeur Wellink. Aan zijn uitspraak voor de
enquêtecommissie voegde hij toe: ‘Behalve een paar onheilsprofeten’.
Daarmee dekte hij zich in, want hij moet
weten dat diverse deskundigen tijdig gewaarschuwd
hebben. Zoals de vroegere hoofdeconoom van het IMF,
Raghuram Rajan (in 2005), de gezaghebbende accountant
Jules Muis (in 2005). In Elsevier schreef econoom Jeroen
de Boer in 2007 over de ‘Schuldenlast: De tikkende
kredietbom’. Econoom Kenneth Rogoff, hoogleraar aan
Harvard, schreef (2008) dat de VS alleen met veel mazzel
aan een ingrijpende recessie konden ontsnappen.
Toen Wellink hem en anderen afdeed als ‘onheilsprofeten’
had de commissie-De Wit moeten doorvragen. Wellink
slaagde er in de harde waarheid te ontlopen. Rogoff
en Reinhart publiceerden in 2009 het boek ‘This Time is
Different’, waarin zij zich keren tegen de gedachte dat
de crisis zo uniek was dat niemand die kon zien aankomen.
In een interview merkte Rogoff daarover op: ‘Arrogant
en onnozel’. Wat Wellink betreft kan aan deze
diskwalificatie nu toegevoegd worden: knap brutaal.
Cornelis van den Berg Amsterdam


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen