Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 31 juli 2013

Filmrecensie: The Bubble (2006), Eytan Fox




Het verlangen naar vrijheid in een land dat van controles aan elkaar hangt

De vredesbesprekingen tussen Israël en de Palestijnen zijn na vele jaren weer van start gegaan. Geen gemakkelijke zaak, zei onderhandelaar John Kerry gister in Washington, anders was er al eerder vrede gesloten tussen de twee partijen. Ze gingen eerst eens praten over de agenda. Dat was een eerste stap. Wellicht had Kerry daarna The bubble voor hen kunnen vertonen, een film waarin men in ieder geval graag met elkaar wil samenleven.

In the bubble, waarmee de vrijzinnige sfeer in Tel Aviv wordt bedoeld, wonen de twee homo’s Noam en Yali (die niet met elkaar gaan) en een knappe Lulu samen op een etage in het centrum.
Noam doet aan het begin van de film dienst bij een grenspost, waar men de binnenkomende Palestijnen streng controleert. Een voor een moet men hun blote buik tonen om te zien of daarop geen bomgordel zit. Een van de Palestijnse vrouwen blijkt gewoon hoogzwanger. Tijdens de afgifte van de visa blijkt ze hoognodig te moeten bevallen. Noam helpt samen met de Palestijn Ashraf Sirtawi in afwachting van een ambulance. Helaas slaagt de bevalling niet, maar de twee jonge mannen blijken wel wat voor elkaar te voelen.

Eenmaal weer thuis, blijkt Lulu een nieuwe liefde gevonden te hebben. Het komt daarom goed uit dat Noam en Yali een paar dagen op stap gaan naar de Sinaï. Terwijl Lulu ongeduldig wacht tot de mannen de deur uit zijn, staat opeens Ashraf op de stoep. Daarop blaast Noam de trip af. Ashraf maakt nog kennis met de journalist Sharon, de nieuwe vriend van Lulu. Omdat het Ashraf goed bevalt bij Noam, mag hij daar blijven wonen. Yali biedt hem, ondanks enige jaloezie, een baantje als kellner in zijn café, maar wel onder de joodse naam Shimi. Net als Noam is Ashraf opgegroeid in Jerusalem. Omdat hun nieuw gebouwde huis door het leger werd afgebroken, leverde de vader van Ashraf zijn paspoort in en vestigde zich in Nabloes. De moeder van Noam werd letterlijk ziek van het gebrek aan contact tussen de twee bevolkingsgroepen.

Als de liefde van Sharon voor Lulu toch niet zo diep blijkt te zitten, raakt de film in een stroomversnelling. Sharon, die weet dat Ashraf een Palestijn is, wil hem interviewen, maar Ashraf vlucht naar huis. Omdat Naom ongerust is, regelt Lulu dat zij en Noam - met tijdelijke perskaarten van Sharon, die nog bij haar in het krijt staat - als undercover Franse journalisten naar Nabloes gaan. Ze spreken met de familie van Ashraf over de komende bruiloft van zijn zusje Rana met de steile Jihad, een vriend van Ashraf. Als Ashraf binnenkomt, vraagt Lulu aan Noam of hij een apart filmpje van hem wil maken. Jihad ziet dat de twee jongemannen zoenen en is nijdig. Homoseksualiteit is niet gepast in dat milieu. Hij wil dat Ashraf met zijn zus trouwt. Lulu nodigt Ashraf uit voor de rave tegen de bezetting, die op het strand gehouden wordt. Hoewel Ashraf daar inderdaad aanwezig is, betekent zijn komst nog geen antwoord op zijn plaats in de maatschappij. Lulu zucht dat ze een mooi leven samen zouden hebben als er geen politieke chaos was.

De wrede realiteit maakt een einde aan haar dromen, al is het wat bruut dat Ashraf daar zelf de regie in neemt. Toch zou de vredelievende instelling van Lulu, Noam en hun leeftijdsgenoten nog steeds een uitgangspunt kunnen vormen bij de komende vredesbesprekingen. Al dat geweld dat inmiddels alweer gepasseerd is, heeft de inwoners geen stap verder gebracht. De soundtrack bij de film, die gewoon smacht naar vrijheid, zowel persoonlijk als politiek, vormt een aardige nieuwe achtergrond.

Hier de trailer, die opent met de controles van de Palestijnen die over de grens komen.    

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen