Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 15 juli 2013

The law in these parts (2011), documentaire van Ra'anan Alexandrowicz



Onrecht dat al veertig jaar voortduurt

De Israëlische Ra'anan Alexandrowicz begint zijn documentaire met het onderscheid tussen documentaire en film. De eerste richt zich op de werkelijkheid, de tweede op de verbeelding. Het onderwerp dat hij bij de kop vat, valt echter niet in de eerste categorie onder te brengen. De wetten die de Israëlisch in de bezette gebieden hebben ingesteld, tarten alle verbeelding. Hoewel het uitgangspunt, in 1982 opgesteld door Hooggerechtshof onder leiding van Meir Shamgar, was dat individuen vertrouwen moesten kunnen hebben in de rechtsstaat, bleek daar in de praktijk weinig van terecht te komen. De doodstraf die men niet wilde, werd ingevoerd. Rechters beriepen bij hun uitspraken op geheime bronnen die ze niet wilden prijsgeven en veroordeelden nooit de militaire acties.  

Alexandrowicz stelt de aparte wetgeving voor de bezette gebieden op indringende wijze aan de kaak. Hij roept de rechters op het matje die zich ermee bezig hielden en legt hen oude processtukken voor of filmbeelden, die in de laatste veertig jaar gemaakt zijn door Israëlische filmers. Militaire juristen stelden al vòòr de Zesdaagse oorlog in juni 1967 wetten op, in het geval dat men gebied zou buit maken op de vijand. Dan wisten de inwoners van de bezette gebieden meteen waar men aan toe was. In vijf delen worden verschillende aspecten van deze wetten behandeld.

1: Bevelen en proclamaties
Meir Shamgar maakte een concept dat op de Geneefse conventie was gebaseerd en dat daarna veranderingen onderging en uitgebreid werd om up to date te blijven. De Palestijnen kregen geen toegang tot het Israëlisch recht want dan zou het lijken alsof het bezette gebied geannexeerd was.

2: Terroristen en criminelen
Palestijnen kregen niet de status van krijgsgevangenen omdat ze als terroristen gezien werden, die het oorlogsrecht niet respecteerden. Informanten lichtten de veiligheidsdienst in over de hulp die bewoners gaven aan infiltranten. Een vrouw die een infiltrant van voedsel voorzag kreeg een zware straf om anderen af te schrikken ook hulp te bieden. Alexandrowicz zou haar graag interviewen maar daarover gaat zijn documentaire niet.

3: Dood land
Het Hooggerechtshof kreeg veel petities van Palestijnen na de toe-eigening van grond door kolonisten in Hebron. Nadat die als onwettig beoordeeld werden ging men op zoek naar dood land, een term die nog stamde uit oudere wetgeving. Daarop werden met toestemming van het Hof, nederzettingen gebouwd, mits dat tijdelijk was. Inmiddels wonen er anderhalf miljoen Israëliërs.

4: Adequate oplossingen
Na de eerste intifada in december 1987 vaardigde minister van Defensie Rabin nieuwe wetten uit die de orde moesten herstellen. De rechters maakten overuren vanwege de vele arrestanten. De eis dat die binnen 96 uur gehoord moesten worden, werd losgelaten.

5: Rechters en de vijand
De bewering dat de de bezetting gelegitimeerd werd door het Hooggerechtshof wordt verworpen door Shamgar. Hij vindt zoiets rieken naar leninisme. Toch werd een verbod op het gebruik van fysiek geweld, in september 1999 ingesteld door het Hof, niet nageleefd. Foltering en marteling waren praktijk. Sommige rechters wisten er van maar konden er weinig aan doen. Het systeem was gebaseerd op wij versus zij. Een rechter zegt dat hij eerder de overheid gelooft want die beschermt hem. Alexandrowicz concludeert daarop dat zijn eigen vrijheid gestoeld is op de vrijheidsberoving van anderen.

Tenslotte leest Alexandrowicz een getuigenis voor uit een zaak uit 2011 van een geknakte Palestijn die geboren is in het eerste jaar van de bezetting en niets dan ellende meemaakte.
De sfeer doet denken aan Shoah (1985) van Claude Lanzmann. Dezelfde indringendheid als over de Holocaust, maar wellicht is dat niet toevallig. 

Hier de Engelse trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen