Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 31 juli 2013

Lang Lang – the art of being a virtuoso (2011), documentaire van Thomas Grube



Getalenteerde jonge Chinese pianist gegrepen door Liszt  

Een aardig inkijkje in de persoon van Lang Lang (1982) krijgen we door de uitspraken van zijn ouders aan het begin van de documentaire. Zijn vader kocht al voor zijn geboorte een piano en had zich, net als zijn moeder, voorbereid op een muzikale carrière. Vanaf zijn tweede gaf zijn vader hem les. Na het zien van een tekenfilm van Tom & Jerry speelde Lang de tune na. Zijn moeder vond dat zijn vader als docent te streng voor hem was. Drillen was niet gezond, standvastigheid beter. Lang maakte ruzie met zijn vader over de interpretatie. Hij meende dat zijn vader niet wilde dat hij faalde omdat hijzelf in zijn leven gefaald had.

Zijn lerares mengt zich in de discussie. Ze zegt dat iedereen piano kan leren spelen, maar dat Lang daarnaast ook talent had. Hij hield meteen van Bach, hetgeen niet gebruikelijk is bij jonge leerlingen. Hij speelde voor haar alsof hij een concert gaf. Zij adviseerde de vader om zijn zoon niet te veel op de huid te zitten maar te laten groeien.

Zijn vader zegde, ondanks een armoedeval, zijn baan op en ging met hem mee naar het conservatorium in Beijing. Hij hanteerde daar een strak studieritme. Om zes uur in de ochtend zat zijn zoon al achter de piano. Zijn moeder had het er moeilijk mee. Ze miste hem. Later haalde ze dat in, zegt een oudere vrouwelijke fan, die vaak de concerten bezoekt en zelf ook moeder is. De moeder van Lang nam zeven jaar geleden de begeleiding van haar man over en geniet zichtbaar van haar rol, bijvoorbeeld als haar zoon in Londen een eredoctoraat krijgt. Dat iedereen een handtekening van hem wil hoort erbij, zegt ze.  

We zien Lang in de Scala van Milaan. Het is een belangrijk jaar voor hem met masterclasses, samenspel met jazzpianist Herbie Hancock en zijn soloconcerten, waarvan hij er door de hele wereld heen zo’n honderd per jaar geeft. Zelf zegt hij dat hij ongeduldig is en slaapproblemen heeft. Hij kan niet lang stilzitten. Er zijn vele uitdagingen op de weg naar succes, zegt hij eufemistisch. Hij voelt zich vaak een loser. Het moeilijkste is nog zichzelf te overtuigen van zijn kunnen. Het publiek is vaak benieuwd of iemand echt is of een hype. Hij leeft in een wereld van schema’s. Soms weet hij niet waar hij is. Alle hotelkamers zijn hetzelfde. Aan het eind van de week evalueert hij om te voorkomen dat hij opbrandt. Dat zijn vader hem vertrouwen gaf, moeten we misschien met een korreltje zout nemen.

Hij is in het bijzonder gefascineerd door Liszt, wellicht al omdat hij die a speelde in een bewerking van Tom & Jerry. De gedachten en gevoelens die zijn composities losmaken grijpen hem aan. Hij ervaart op hetzelfde moment geluk en verdriet. Het is wat vreemd om hem daarover te horen vertellen terwijl hij tegelijk Widmung van Schumann speelt.

Zijn vertolkingen zijn rijk aan contrasten, zegt mentor Chris Eschenbach. Hij luistert naar het innerlijk gesprek tussen de componist en hemzelf. Daarom wordt zijn spel ook geen kopie. Lang zegt daarover zelf dat hij selecteert uit aangeboden ideeën. Gevoel is belangrijk. Zijn stijl zegt meteen iets over zijn persoonlijkheid. Hij is ook bezig met zijn imago. Denkt mee over de foto op de cover van zijn nieuwe album. Hij probeert ook dwarsverbanden te leggen, bijvoorbeeld met de sportwereld. Hij treedt op tijdens een ijsshow. Het maakt hem meer onafhankelijk en het sterkt zijn vertrouwen. In pianostad Shenzhen wordt een museum geopend, waarin alles over Lang te vinden is. Er is een onderwijsconcept bedacht is en er worden masterclasses gegeven. Lang is niet vies van een dwarsverband tussen kunst en commercie.

Zijn vroegere lerares zegt dat hij een voorbeeld is voor miljoenen jonge Chinezen, maar waarschuwt dat hij niet teveel hooi op zijn vork moet nemen. Iedereen heeft zijn grenzen. Lang dolt voor de piano met Hancock over het bereiken van het dertigste levensjaar. Men wordt serieuzer, zegt Hancock, maar dat is een grap. Niets in de film over een vriendin. Wellicht zou dat een medicijn zijn tegen zijn rusteloosheid, bedacht ik na afloop.

Hier de promo.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen