Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



dinsdag 16 juli 2013

Filmrecensie: The most distant course (2007), Jing-Jie Lin



Verlatenheid en onbereikbaarheid zolang men zichzelf niet kent

De jonge geluidsman Xiao Tang uit Taipei treft het niet. Zijn werkgever heeft hem niet meer nodig voor de film die zij aan het opnemen zijn en zijn vriendin heeft het na vijf jaar uitgemaakt omdat ze wel eens wat anders wilde. Hij besluit naar Taitung in het oosten van Taiwan te trekken om, onder de titel De klank van Formosa, geluidsopnames te maken, die haar mogelijk weer voor hem zullen winnen. Met zijn grote microfoon zit hij aan zee en neemt het geluid van de branding op. De opnames komen echter niet bij zijn oude vriendin terecht maar bij Xiao Yun, die in het appartement woont waar eerder de vriendin van Xiao Tang woonde. Yun een moeilijke relatie met een getrouwde man en een saaie kantoorbaan, waardoor ze regelmatig de whiskyfles aan haar mond zet. Ze opent een tape, raakt geboeid door de geluiden die ze steeds vaker opzet. Ze loopt ten slotte weg van haar werk om de geluidsman te achterhalen.

Een tweede verhaallijn wordt gevormd door een psychiater die geen gelukkig huwelijk heeft, een prostituee bezoekt en met haar een rollenspel doet omdat ze ontevreden is. Zij moet de klant spelen, dan neemt hij de rol van de prostituee op zich. Later zien we hem in zijn spreekkamer met een jonge vrouw die heftige seks had met haar man die haar verliet voor een ander. Ze is in paniek, weet hij, maar zelf is hij net zo goed aan het eind van zijn latijn. Hij besluit op zoek te gaan naar een oude geliefde van hem die in Taitung moet wonen.

De kijker kent niet alle informatie en uitgelegd wordt er gelukkig niets. Het zijn stukjes van de puzzel die langzaam ingevuld wordt. In een belangrijk moment in de film verblijft Xiao Tang in een hotel en vraagt aan de eigenaresse of zij nog interessante geluiden in de omgeving weet. Ze vertelt over een bos waar eekhoorns elkaar achterna zitten. Xiao valt daar in slaap en hoort op de tape over een beroving van een toerist bij hem in het hotel. Hij plaatst in die kamer een microfoon en weet op die manier de overvallers af te schrikken. De toerist blijkt de psychiater te zijn. Samen reizen ze verder, op zoek naar diens vroegere geliefde die drie jaar daarvoor getrouwd is en hem toen een uitnodiging stuurde, maar die op het aangegeven adres echter onvindbaar blijkt.

Mooi zijn de vaak wat trage beelden van het landelijke Taiwan, waar Xiao Tang door heen trekt, later in zijn auto met de psychiater en dat ook mooi in beeld komt door Xiao Yun die er op haar brommer door heen rijdt.

De absurdistische trekjes geven de film karakter, zoals de scène waarin de psychiater, na het afscheid van Xiao Tang, een duikpak vindt dat aan een reling van de boulevard hangt, dat aantrekt en over het fietspad verder gaat, met zijn armen de schoolslag makend en met zijn zwemvliezen klapperend op het wegdek terwijl hij hoorbaar door de snorkel ademt (zie foto).
  
Op het eind van de film zijn Tang en Yun elkaar op haar strand zo dicht genaderd dat ze in één shot te vangen zijn, maar bij elkaar komen gebeurt gelukkig niet. Daarmee wordt The most distant course een boeiende film over onbereikbaarheid als men niet op dezelfde golflengte zit. Deze waarschuwing wordt in een lied op het eind van de film nog eens duidelijk ingepeperd: men heeft een lange weg te gaan om bij zich zelf en daarmee tot de ander te komen. 

Hier de trailer van deze eerste lange film van de Taiwanees Jing-Jie Lin.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen