Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 1 april 2012

Filmrecensie: Don’t come knocking (2005), Wim Wenders


Variatie op het thema van de eenzame cowboy.

De film begint als een aflevering van Bonanza. Opwekkende muziek, mooie beelden uit een natuurparken in Utah, een cowboy te paard die daar doorheen draaft. De cowboy blijkt de bekende filmster Howard Spence (Sam Shepard) te zijn, de hoofdrolspeler in een western. Hij is gevlucht omdat hij zich gevangen voelde als acteur, zo vernemen we later.

Hij gaat eerst naar zijn moeder, die hem al dertig jaar niet heeft gezien. Ze heeft een album samengesteld met krantenartikelen, waardoor we kennis nemen van het ruige leven van de filmster met seks, drugs en rock en roll. Howard neemt daar afstand van, hij wil zich bezinnen op de toekomst, maar dat valt niet mee. In Elko, Nevada, de woonplaats van de moeder, dienen de verlokkingen zich aan. Uit een gokpaleis spatten alle kleuren vandaan. Een mooie gelegenheid voor de filmmaker om eens flink uit te halen in een.

In de sleutelscene vraagt de moeder aan haar zoon hoe het met zijn gezinnetje en zijn zoon in Montana is. Howard kijkt verbaasd op. Hij weet van geen vrouw laat staan van geen zoon. Zijn moeder zegt dat ene Doreen contact met haar heeft opgenomen om naar hem te vragen. Howard besluit op onderzoek uit te gaan en komt in Butte, Montana waar ooit een film met hem werd opgenomen. Als hij in de saloon M&M naar een zanger luistert, hoort hij van Doreen, die inmiddels van serveerster opgeklommen is naar eigenaresse, dat de zanger, Earl, zijn zoon is.

Een andere, dunnere verhaallijn, gaat over de film die in Utah wordt opgenomen. Een vertegenwoordiger van de filmmaatschappij, Sutter, probeert Howard op te sporen om hem te wijzen op zijn filmcontract.

Dan is er ook nog een jonge vrouw Sky (Jessica Lange), die de as van haar moeder ophaalt bij een crematorium en besluit om die in Butte te verstrooien waar het belangrijk deel van het leven van haar moeder zich afspeelde. Ze weet dat Howard haar vader en probeert in contact met hem te komen, maar hij houdt dat lang af. Daarop heeft ook de titelsong betrekking die ten gehore wordt gebracht als Sky, met de onafscheidelijke blauwe urn in haar armen, in de saloon contact zoekt met Howard. Sky verzucht tegen Doreen dat film haar liever is dan het werkelijke leven.

De reactie van Howard is een zwakte van de film, waarin de hang naar familie op de voorrang strijdt met de behoefte aan vrijheid. De hereniging met Sky en Earl lijkt te worden uitgesteld om mooie plaatjes te kunnen schieten. Daardoor doet het spel geacteerd aan. Howard zelf is ook slecht gecast. Het is moeilijk voor te stellen dat allerlei jonge meisjes het bed willen delen met zo’n oude kerel (zie foto). Psychologisch is het een niet sterk dat Howard niets van Sky wil weten en Doreen had natuurlijk zelf contact met hem op kunnen nemen met de filmster, anders dan via zijn moeder. Ook de zoon, Earl, had inmiddels kunnen weten dat Howard zijn vader was. De posters van de film hangen nota bene in de saloon. Earl reageert erg overtrokken op de komst van zijn vader. Het is voorstelbaar dat hij niets met de man te maken wil hebben die nooit contact met hem heeft gezocht maar om dan het hele interieur uit het raam te gooien is overdreven.

Het is jammer dat het scenario niet wat strakker en geloofwaardiger is, want dan waren de beelden en de daarbij horende onafscheidelijke gitaarklanken meer een genot geweest zoals in het begin van de film als Howard, om minder op te vallen, de sporen van zijn paard ruilt met een vest van een andere cowboy. De nuchtere dialoog van de veemannen past mooi in de uitgestrektheid van de Mid-West. Helaas gaan de beelden niet veel verder dan esthetische. Inhoudelijk blijft de film een variatie op het thema van de eenzame cowboy.  

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen