Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 29 mei 2016

Wim Noordhoek over Muzenstraat en andere Haagse verhalen, VPRO Boeken, 1 mei 2016


Kind van de Atlantikwall dupe van fatale keuze moeder

Programmamaker Wim Noordhoek schreef Muzenstraat en andere Haagse verhalen over zijn niet al te vrolijke jeugd in Den Haag. Hoewel hij naar Amsterdam verhuisde, liet Den Haag hem nooit los. Met zijn verhalenbundel doet hij een poging daarover mijn helderheid te krijgen.

Jeroen van Kan vraagt hoe het mogelijk is dat men zelfs na vijftig jaar nog een Hagenaar blijft.
Noordhoek heeft in Amsterdam het gevoel dat hij daar logeert. Een Amsterdammer is hij nooit geworden. Hij moet er niet aan denken. De reden van zijn zoektocht naar zijn band met Den Haag doet hij in zijn boekje, zoals hij de bundel noemt. Het heeft te maken met terughoudendheid. Den Haag kent niet het gezellige van Amsterdam, het is er nog steeds stil. De zaak ligt nog gecompliceerder omdat hij in Steenwijk geboren is. Zijn ouders werden, net als 140.000 anderen, in de oorlog uit de stad verdreven omdat de Duitsers een wal wilden maken die moest voorkomen dat de geallieerden daar zouden landen. Daartoe werd een strook land kaalgeslagen. Hij ziet zijn moeder nog fietsen, altijd tegen de wind in, langs die strook naar haar verloofde in het centrum en noemt haar keuze voor haar man een fatale keuze. Als kind speelde hij op het terrein van de zigzaggende tankgrachten die later werden omgevormd door parkjes en waterpartijen. Willem Brakman bracht hem terug naar Den Haag met zijn uitspraak dat hij niet het slachtoffer is geworden van een gelukkige jeugd. Datzelfde gold ook voor Noordhoek.

Van Kan brengt het naderend onheil ter sprake dat in de verhalen aanwezig zijn.
Noordhoek begint over zijn slechte verhouding met zijn vader die na terugkomst uit Indië niet te genieten was en een hekel had aan zijn zoon. Dertig jaar lang ging Noordhoek daarom niet terug naar zijn eerdere woonplaats, bang om de geest van zijn vader tegen te komen. Hij miste het zelfvertrouwen om zich daar tegen te weer te stellen. Op het gymnasium had hij steeds het idee om weg te gaan uit de stad en deed dat ook.

Van Kan vraagt of hij door Brakman ook anders kon kijken naar zijn vader.
Noordhoek ontkent dat. Sommige mensen zijn gewoon niet aardig, zegt hij. Anders dan de tirannie op televisie waarin vaders en zoon zich steeds weer vinden, moet hij niets hebben van zijn vader. Het liefst was hij zelfs niet geboren. De zee was in zijn jeugd een uitweg net als de wind, die het zand meevoerde en in je ogen blies. Het zelfvertrouwen werd er niet beter op. Ook het schrijven hielp wat dat betreft niet. De geschiedenis blijft knagen.

Van Kan merkt op dat hij wel zijn stad dichterbij heeft gebracht.
Noordhoek zegt daarover dat hij niet van zich af schreef maar naar zich toe. De nabijheid werd ook ingebracht door illustrator Marcel van Eeden die ooit werd afgewezen door een vriendinnetje en daarna niets meer wilde tekenen uit de tijd na zijn geboorte, alleen nog de tijd daarvoor.

Van Kan vraagt of Noordhoek ook tot zo’n omkering in staat is.
Noordhoek antwoordt dat hij hetzelfde in zich draagt als Van Eeden.

Hier het weblog van Wim Noordhoek, Avondlog geheten, dat hij inmiddels alweer tien jaar bijhoudt.  iuj

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen