Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



dinsdag 17 mei 2016

Filmrecensie: Vochtige streken (2013), David Wnendt


Smakeloze koketterie van een dwarse puber

De film Vochtige streken is gebaseerd op de gelijknamige roman van Charlotte Roche, die in het Duits Feuchtgebiete heet. Lichaamsvocht speelt dan ook in velerlei vorm een rol in het verhaal. Om te beginnen is de achttienjarige hoofdpersoon Helen Memel sterk gepreoccupeerd door haar eigen vaginale vocht, maar daarnaast vormen ook menstrueel bloed, sperma, ontlasting en kots ingrediënten van het verhaal. Dat is niet bepaald verheffend. Het is dan ook meer de dwarsheid van een oudere puber die met schaamteloosheid een plaats in de wereld probeert te veroveren. De vriendschap met buurmeisje Corinna die op verkeerde mannen valt, brengt Helen verder van huis.

Achtergrond voor haar exhibitionisme is de slechte relatie met de moeder. In het begin van de film zien we hoe die haar achtjarige dochter gewoon van een muurtje laat vallen, zogenaamd omdat ze daarvan leert dat ze niemand echt kan vertrouwen. Het gevolg is dat Helen in de contramine gaat. Terwijl haar moeder prat gaat op een goede lichaamshygiëne, is dat voor Helen reden om juist de vunzigheid op te zoeken. Een veelzeggend detail wordt getoond in een gymzaal waar Helen ervan geniet om het zachte leer van de gymbok te likken.

De nogal onpedagogische houding van de moeder heeft niet alleen doorgewerkt in het gedrag van Helen, die zichzelf heeft laten steriliseren om te voorkomen dat ze de neurotische erfenis opnieuw doorgeeft. Ook de verhouding met haar man verslechterde na de geboorte van het broertje van Helen. Er ontstonden steeds meer ruzies die tenslotte op een scheiding uitliepen, waarna de moeder zich tot het katholicisme bekeerde. Helen heeft de sterke wens dat het weer goed komt tussen de twee, maar dat blijft fantasie, zoals we zien. De verzoening blijkt een zeepbel te zijn geweest. De vijandige houding van Helen tegenover de moeder komt duidelijk naar voren in de dwingende wens dat haar moeder een kruisbeeld van de muur haalt.

Die scène speelt zich af in het ziekenhuis waar waarin Helen terecht komt omdat ze zichzelf anaal verwond heeft tijdens het scheren. Ze drijft daar een wig tussen de verplegers Valery en Robin die een aarzelende verhouding met elkaar hebben. Terwijl Valery de onverschrokken patiënte het liefst zo snel mogelijk ziet vertrekken, wordt Robin wel aangetrokken door de schaamteloze manier waarop Helen zich gedraagt.

Het verhaal wordt niet chronologisch verteld maar schiet heen en weer in de tijd. Veel ontwikkeling zit er niet in, zodat het, ondanks de vele obsceniteiten, op den duur saai wordt. Een nieuwe wond die Helen zichzelf aanbrengt omdat ze het ziekenhuis niet wil verlaten, levert slechts een herhaling van zetten op. Eigenlijk hebben we te maken met een ontstellende leegte van een puber die heel provocerend wordt opgevuld door te koketteren met allerlei lichaamsvochten. Fraai waren de beelden waarop ze, begeleid door stevige rockmuziek, in een loszittend ziekenhuishemd op haar skateboard door de ziekenhuisgangen rijdt, maar die worden weer teniet gedaan door een verhaal tegen Robin over een bestelde pizza die naar sperma smaakt.

Veel meer wil ik hier eigenlijk niet over zeggen. Smakeloos is het enige kwalificatie die overblijft.

Hier de Nederlandse trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen