Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 19 mei 2016

Bezness as usual (2016), documentaire van Alex Pitstra


Een zoon als een Europese bankrekening

Documentairemaker Alex Pitstra (zie foto) werd geboren als Karim Alexander Ben Hassen. Hij heeft een Tunesische vader en een Nederlandse moeder. Al vroeg in zijn leven vertrok zijn vader uit Nederland. In de documentaire Bezness as usual onderzoekt hij hoe het is om kind van ouders uit verschillende culturen te zijn.

Pitstra begint met mooie archiefbeelden uit de jaren zeventig, toen veel Nederlanders hun vakantie doorbrachten in Tunesië. Zo ook zijn moeder Anneke, die pas gescheiden was en nogal labiel. Ze werd op haar 36ste in Sousse ingepalmd door de dertien jaar jongere Mohsen, die heel aardig tegen haar was. Ze nam hem mee naar Nederland, waar de ze in 1977 trouwden. Al gauw ging het mis, omdat Mohsen stal. Hij belandde in de gevangenis en werd daarna het land uitgezet.

Pitstra wil na vijfentwintig jaar wel eens weten wat zijn vader voor een man was en gaat in 2005 voor het eerst naar Tunesië. Het was een mooie samenloop van omstandigheden dat zijn vader hem vlak voor vertrek een brief schrijft om de banden aan te halen. Mohsen is opnieuw getrouwd met Leila en heeft een knappe dochter Rahma. Over het verleden wil hij niet zoveel kwijt. Hij doet het voorkomen of Anneke hem aan de kant heeft gezet. Hij probeert zijn zoon die hij Karim noemt, in te palmen en hem zelfs voor de islam te interesseren. Mohsen heeft ook nog een dochter, Jasmin geheten, uit een andere relatie in Zwitserland. Hij krijgt het voor elkaar om al zijn drie kinderen bijeen te krijgen in Tunis.

Daarmee is het verhaal nog niet tot einde. In plaats van tevreden te zijn over de reünie, wil Mohsen ook nog eens alle aandacht van Alex en Jasmin. Wellicht kunnen zij nog wel iets voor hem betekenen, vooral in financieel opzicht. Alex merkt in een gesprek met zijn vader op dat hij zich een Europese bankrekening voelt. Zijn vader begrijpt dit niet of wil het niet begrijpen. Hij vindt het ook vreemd dat Jasmin zo gesloten is en oogt ontredderd als ze op een dag het vliegtuig naar huis genomen heeft. Haar duidelijke kritiek op zijn macho-achtige en seksistische houding kwam niet bij hem binnen. Daarbij was Mohsen iemand die vroeger vrouwelijke toeristen inpalmde met een activiteit die bezness werd genoemd. Ook daaraan wil hij liever niet meer herinnerd worden. Het karakter van Mohsen maakt de tragiek extra pijnlijk. Hij zegt tegen Alex dat hij bijna met pensioen gaat en graag nog wel wat wil handelen. Net als eerder bietst hij om geld. Tegen de opnameleider zegt hij dat Karim geld verdient met zijn documentaire en best wel wat terug kan doen. Voor wat hoort wat, luidt het adagium. De druk die hij op zijn zoon uitoefende was groot, net zoals dat eerder voor Anneke gold. Gelukkig vindt er op het eind wel een verzoening plaats tussen Alex en zijn moeder, die ook te lijden heeft gehad onder het gedrag van haar zoon die eerst zelf de ruimte wilde hebben om te achterhalen wat nou precies zijn wortels waren.

Pitstra, die in 2013 debuteerde met Die Welt, filmt de verlopen sfeer in Sousse, waar de ratten rondlopen in het hotel waar Mohsen zijn moeder ontmoette. Tot overmaat van ramp blaast een zelfmoordterrorist zich op op het terras voor het hotel waarin Pitstra verblijft, omdat hij niet naar binnen mocht. Fraai is de scène waarin Pitstra zijn vader confronteert met zijn weinig open houding tegenover Jasmin. Het laat iets zien van de diepe kloof aan tussen de Arabische en de westerse cultuur, die niet zomaar overbrugd wordt. Aan het eind van de documentaire dankt Pitstra zijn ouders voor hun openheid. Datzelfde geldt voor Pitstra, die op een eerlijke manier iets uitlegt over het verschil van opvattingen die in mensen leven.    

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen