Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 23 mei 2016

Theaterrecensie: Eindelijk alleen (2010), Alex Klaasen, dvd registratie theatershow De Kleine Komedie, Amsterdam.


Een wereld te winnen om tot een nieuwe Toon Hermans uit te groeien

Alex Klaasen, die eerder een duo vormde met Martine Sandifort, laat in zijn eerste solovoorstelling Eindelijk alleen zien waartoe hij in zijn eentje in staat is. Het filmpje vooraf waarin hij, als een steward in een vliegtuig, uitlegt wat de gedragslijn van de toeschouwers in geval van calamiteiten dient te zijn, roept de nodige verwachtingen op, die hij echter niet waarmaakt. Na variaties op het prachtige nummer Joie de vivre dat aan Jacques Brel en aan Toon Hermans doet denken en dat de stemming erin brengt volgt een aardige sketch van de moeder van Tjibbe die aan fistfucking doet, maar daarna gaat het eigenlijk alleen maar bergafwaarts, al is dat misschien wel erg hard geoordeeld over de energie die Klaasen uitstraalt en heeft dat eerder te maken met mijn verwachtingen.

In een eenvoudig decor met alleen een toiletpot en een telefoontoestel, maar wel een sterke belichting, bedient Klaasen in een hemd en een boxershort zo’n tachtig minuten het publiek met sketchjes die soms origineel zijn maar, anders dan de fraaie liedjes, veelal te lang duren. De eerste sketch waarin de nogal naïeve Groningse moeder van Tjibbe telefonisch kaarten wil bestellen voor de show van haar zoon - die hij samen met een reus van kerel geeft die ervaring heeft met het halen van kalveren, het liefst met groepskorting omdat ze er met de vrouwenclub van het jeu de boules naar toe wil - maar hoort dat het om een besloten voorstelling gaat, is nog wel vermakelijk, de volgende over een cursus paaldansen voor jonge meisjes op een verjaardagspartijtje, waarin hij in een blauw slipje en een mooie mimiek veel suggereert, is echter aan de lange kant. Datzelfde geldt ook voor een sketch over acht manieren van lachen om niet te hoeven huilen, een gesprek met een foetus die in de buik van Klaasen zit en die hij via de telefoonhoorn spreekt en een sketch over Mariska van Kolck, een cabaretière die volgens een hijgerige mannelijke fan prachtige borsten heeft, die uitnodigen om in te smeren en misschien meer, maar volgens een vrouwelijke fan, die verteerd door jaloezie, juist afstotend is. Beurtelings komen deze twee stemmen aan bod, hetgeen op den duur wat flauw wordt. Ook de tekst over een zelfmoordsmurf, die eerst graag dood wil maar na een ontmoeting met een leuke smurfin, waarmee ik een vrouwelijke smurf bedoel, toch door wil leven maar niet weet hoe, is niet sterk. Aardiger is het verhaal over een rijke vrouw in Shopper die ongeneeslijk koopziek is, hoewel de herhaling wat minder had gekund. Het is grappig dat in deze conference steeds weer de zinsnede voorkomt dat elk object een uitsteeksel heeft. Een Amsterdamse zwerver is tekstueel weer niet zo sterk, Zwanen dat met gewone stem verteld wordt, is een aardig tussendoortje over een zwaan die zelfmoord pleegt als zijn of haar partner verongelukt is en de laatste sketch over een oude man die het heerlijk vindt dat hij na de dood van zijn vrouw eindelijk alleen is, zoals de titel van het programma ook luidt, weer negatief zoals Hans Teeuwen kan doen en ontroert of overtuigt niet echt. Het was duidelijk dat Klaasen het van zijn liedjes moet hebben, zolang hij geen betere teksten heeft.  

Het operalied Kom je straks bij me spelen? waarbij Klaasen met zijn blote voet of een voet met naaldhak de verschillende partijen van een man of een vrouw aangeeft is erg fraai. Net als het lied Stemmen in mijn hoofd, waarin hij eerst last heeft van vervelende stemmen, zelfs die van Herman van Veen, maar die later, als hij ze het zwijgen heeft opgelegd, toch weer mist. Mijn drol is een hommage aan het eerdere leven van voedsel en geeft aan dat elk begin een einde kent. Tenslotte keert hij weer terug tot Joie de vivre en laat in de uitvoering daarvan nog eens zien welk enorm aantal typetjes er voorbij gekomen zijn. Tegelijk wordt duidelijk dat hij met zijn mooie stem te weinig liedjes naar voren heeft gebracht en dat zijn contact met de zaal helaas tot nul beperkt is gebleven. Het grote talent Klaasen heeft nog een wereld te winnen, maar zeker de kwaliteit om tot een nieuwe Toon Hermans uit te groeien.

Hier zijn act Paaldansen voor jonge meisjes.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen