Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 7 september 2014

Filmrecensie: Kan door huid heen (2009), Esther Rots



Zware tijd voor een gebroken jonge vrouw

In Kan door huid heen komen de lotgevallen van een beschadigde jonge vrouw overvloedig over het voetlicht. Daarvoor verdient Esther Rots (1972) in haar eerste, zelf geschreven, lange speelfilm waardering. Maar dat wil nog niet zeggen dat de film met de wat raadselachtige titel Kan door huid heen ook overtuigt. Hoofdpersoon Marieke sluit zich steeds meer op in haar pijn, die veroorzaakt wordt door het vertrek van haar vriend en de aanranding in haar huis in Amsterdam.

Haar wanhoop over het vertrek van de vriend wordt zeer realistisch en rauw in beeld gebracht. Ze belt en scheldt en huilt en loopt rusteloos heen en weer in haar appartement. Na de aanranding sluit ze zich af van de wereld en vertrekt in de winter naar een oud leegstaand boerderijtje in Zeeland, waar ze de rest van de film verblijft. Haar heftige emoties staan in contrast met en worden gecompenseerd door de beelden van de winterse Zeeuwse kleigrond.

Het is mooi om te zien hoe Marieke de nauwelijks te volbrengen taak op zich neemt om het boerderijtje in leefbare staat terug te brengen. Ze is bezig om de oude behangplaten van de muur te verwijderen. Ze vindt daarbij een loze ruimte die in ieder geval voor veiligheid zorgt net als de doos met herinneringen aan een soldaat en diens geweer.

Als ze tijdens een douche in de kille bijkeuken opeens een rat bij het afvoerputje ziet, roept ze de hulp in van de ongecompliceerde John uit het dorp die haar een stel geiten heeft geleverd. Ze is echter niet zo blij met zijn niet aflatende hulp en doet een keer niet open als hij weer bij haar aanbelt.  

Ze heeft steeds meer last van de aanranding die in flashbacks terugkomt. Zij gaat ook een keer terug naar Amsterdam waar de dader berecht wordt. Ze ontmoet daar ook haar oude vriend die vraagt of hij haar bij kan staan. Marieke vlucht weg, chat regelmatig met lotgenoten, maar in plaats van te kalmeren maken die contacten haar ongeruster.

Ze verbeeldt zich dat ze de aanrander gevangen houdt en onder schot. Op het moment dat de kijker de totale ondergang van Marieke vreest, zoekt ze toch nog contact en wel met de man wiens hulp ze eerder niet kon velen. Door zijn zorgzaamheid lijkt ze uiteindelijk haar problemen de baas te worden. Ze accepteert ook dat ze straks een klein kind op de wereld zet.  

Kan door huid heen is bijna een solo voorstelling te noemen voor de fantastische actrice Rifka Lodeizen. We zien zo ongeveer elke uitdrukking en gemoedstoestand, die zij in zich heeft, van sensueel tot praktisch, van afgrijzen (de rat!) tot zich overgevend, van woedend tot wanhopig. Helaas zit er te weinig ontwikkeling in de film om haar echt recht te doen.  

Een grote rol in de film speelt verder de muziek. Het getokkel wordt op spannende momenten versterkt en is soms angstaanjagend. Ook de ijle vrouwelijke zangstem die later in de film af en toe in popnummers de beelden begeleidt, verhoogt de sfeer, maar dat alles kan helaas niet verbloemen dat het verhaal wat mager is.

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen