Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



dinsdag 6 augustus 2013

Filmrecensie: Strawberry fields (2012), Frances Lea



Lust en strijd in aardbeientijd.

Strawberry fields doen meteen denken aan het gelijknamige liedje van de Beatles, maar de hoofdpersoon in deze film heeft meer met de Scarborough fair. De jonge vrouw is na de dood van hun moeder haar zus ontvlucht en komt op de fiets aan bij een fruitkweker. Het is hoogseizoen. De appelen liggen in grote bakken. De kweker vraagt haar hoe ze heet en of ze komt werken.

Ik heet Tammy, zegt de jonge vrouw, ik studeer kunst en ik kom uit Scarborough. De kweker zegt dat medewerker Fabio haar wel zal rondleiden op het bedrijf. Fabio geeft haar een aardbei, laat Tammy de slaapruimte ziet in een oude caravan en de wasgelegenheid die erg stinkt. Tammy krijgt regelmatig een telefoontje op haar mobiel. Dat is de hele dag al zo. Op de display zien we dat Emily haar belt. Ze weigert echter op te nemen. Tegen Fabio zegt ze dat de problemen heeft met een vriendje. Later neemt Fabio haar mee naar de aardbeienvelden waar ze haar werk moet doen.  

Als Tammy en Fabio een aardige band hebben - Tammy heeft een fotootje gezien van het dochtertje van Fabio - komt Emily op de proppen. In een lange dunne rode jurk en een rolkoffer achter zich aan loopt ze door de aardbeienvelden (zie foto). Tammy fluistert haar toe dat ze een naam en een identiteit verzonnen heeft. Emily is bereid het spel mee te spelen, maar jaloers op de verstandhouding tussen haar zus en Fabio, die inmiddels van seksuele aard is. Emily onthult de ware identiteit van Tammy. Ze zegt dat ze Gillian heet en vlakbij woont en ze wil dat haar zus weer mee naar huis komt.  

Gillian is niet zo happig om voor de labiele Emily te zorgen en houdt het af. Emily moet leren voor zichzelf te zorgen en op eigen benen te staan. Er volgt een wat lastige relationele verknoping tussen Emily, Gillian en Fabio. Ook Kev, die een oogje heeft op Emily, doet een duit in het zakje. De verknoping gaat gepaard met seks en geweld, spanning en dreiging die soms aan de films Straw dogs deed denken, misschien ook vanwege de zoektocht naar Emily in het donker met zaklantaarns. Strawberry fields is zeker geen horrorfilm al spiest Gillian op het eind bijna haar zus. Gewoonlijk doet Gillian onrijpe aardbeien in de doosjes als ze boos is.

De beelden, opgenomen in Kent, zijn direct en intens. Het is hoogzomer en de lucht zwanger van lust en avontuur, bijvoorbeeld tijdens de uitstapjes die ze met het vrachtwagentje van het bedrijf maken naar zee. Of, zoals de Britse karakterisering het zegt: Strawberry fields is a twisted tale of sibling rivalry, sexual awakening and sick mind games, set over a hot English summer in lush green strawberry fields.

Erg mooi zijn de liedjes. Dan wel niet dat van de Beatles met de regels:
Let me take you down
Cause i'm going to strawberry fields
Nothing is real
And nothing to get hung about/
Strawberry fields forever
noch dat andere mooie nummer van Simon en Garfunkel, maar wel de aanstekelijke soundtrack van de folkband Troubador Rose, waarbij een verwijzing naar de Lorelei niet ontbreekt.

Hier de trailer, hier een interview met Frances Lea.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen