Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 14 januari 2012

Water Children (2011), documentaire van Aliona van der Horst


Over het wonder, de verspilling en het verlangen naar vruchtbaarheid.

Deze verrassende documentaire begint met de Japans-Nederlandse pianiste Tomoke Mukaiyama, die de Goldberg-variaties van Bach aan het instuderen is en het project wasted bedenkt, waarmee ze in een Japans dorp een tentoonstelling wil maken van een kunstwerk, voorstellende een kathedraal van zijden jurkjes als teken van vruchtbaarheid met daarin een red room, waarin ze stoffen hangt met menstruatiebloed. Ze doet dit vanuit het besef dat ze na haar dochter Kiriko geen andere kinderen meer zal krijgen. Filmmaakster Aliona wil de uitvoering van het project graag filmen, maar zwijgt over haar beweegredenen.

We zien beelden van de tentoonstelling in aanbouw in een Japans dorp waar men nooit in contact komt met kunst en nooit naar een museum gaat. Desondanks is de bevolking enthousiast als de tentoonstelling klaar is. Een vrouw staat in de red room en is ontroerd bij gedachten over het begin van het leven. Een man, een boer die volgens de natuur zijn akkers onderhoudt, loopt door de gangen van zijde en vindt het geweldig. Het leven dat wegspoelt, het requiem voor het leven, maar zijn vrouw wil er niets van weten. Ze werkt in een keuken en vindt het maar raar dat mannen daar over praten.

Tomoke zegt dat haar project steeds minder over menstruatie gaat en meer over de potentie van het leven en de dood. Er hangen twaalfduizend jurken. Ze roept vrouwen op haar uitstalling te becommentariëren. Ze wil hun ervaringen gebruiken om op de variaties van Goldberg te improviseren. Ze vraagt Aliona om een persoonlijke reactie maar krijgt die nog niet.

Een vrouw schrijft dat het haar niet meer lukt om zwanger te worden, na een zoon. Ze voelt zich krachtig nu ze weer in verwachting is. Een ander van 25 jaar emailt dat ze in de bevlekte zijden onderjurk naar haar werk is gegaan en dat haar geest klaar is voor een kind. Weer een ander had na de bevalling geen plezier meer in seks, maar inmiddels is de lust teruggekeerd. Al deze individuele verhalen verwerkt Tomoke in haar muziek.

Een vrouw treurt over een overleden kind. Ze heeft altijd het gevoel gehad dat het kind zelf dacht dat het te snel na het vorige kwam, dat het niet gewenst was. Ze moet huilen, ze heeft dit nog nooit aan iemand verteld. Een vrouw in de herfst van haar leven zonder baarmoeder denkt na over de betekenis van het leven. Ze had graag een kind gehad maar koos voor werk.

Aliona zegt dat ze Tomoke niet niet haar eigen verhaal wilde belasten. Dat is eenvoudig: het lukt haar al lang niet om kinderen te krijgen. Aliona ziet in gedachten wel eens kinderen voor zich. Als ze aan het koken is of als ze in de kamer zit, ziet ze ze om zich heen spelen. Aan het begin van de film hoopte ze dat ze zwanger zou worden, maar die hoop heeft ze tot ontzetting van Tomoke opgegeven. Aliona zegt dat haar verdriet niet voor anderen zichtbaar is. Tomoke vertelt dat ze haar project begon na de dood van haar man. Ze moest zich ergens aan vastklampen. Wasted was een uitweg voor energie die zonder richting was.  

We zien Japanse afscheidsrituelen, waarbij poppen verbrand worden. Op de begraafplaats is ook een muur met beeldjes voor ongeboren kinderen, die herdacht worden. Diezelfde beelden zien we ook tussen de rotsen op het stand. Een man spreekt over een echoscopie waarop een hartje klopte maar later niet meer. Vier keer overkwam dat hem en zijn vrouw. Vier waterkinderen hebben ze. De vrouw hoopt dat de kinderen elders herboren worden. Een priester zingt een lied  als troost voor de ongeboren kinderen. 

Hier de trailer, hier meer over de maakster

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen