Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 12 januari 2012

Jessica Stern over een achtergrond van terrorisme, VPRO-tv, 8 januari 2012


Begin een oorlog tegen vernedering.

Chris Kijne spreekt in Gesprek op 2 met terrorisme-deskundige Jessica Stern over haar laatste boek Denial waarin ze een persoonlijke traumatische ervaring uit 1973 beschrijft. Een verkrachting op vijftienjarige leeftijd zette haar onbewust aan tot het werk dat ze deed, het interviewen van terroristen. Haar eigen ervaring maakte dat ze op zoek ging naar motieven van gewelddadige mannen.

Ze schreef het boek op verzoek van haar uitgever, die eerst haar eigen verhaal wel eens wilde horen. Ze vertelt dat de politie onlangs de zaak naar de serieverkrachter heropende. De man kwam in 1973 met een pistool in hun huis en dwong Jessica en haar zusje zich te verkleden en verkrachtte hen, Jessica zelfs meerdere malen. Ze was boos op de psychiater die de man ongevaarlijk achtte toen hij zijn celstraf voor drie verkrachtingen had uitgezeten. Hij zocht met goedkeuring van de politie contact met minderjarigen en verkrachtte nog 41 anderen.

Ze had de verkrachter willen interviewen, maar helaas leefde hij niet meer. Ze had ervaring met dat soort mannen. Ze meende dat hij dood zou gaan als ze hem recht in de ogen keek. Ze ontdekte dat hij zwaar getraumatiseerd was. Iemand die geadopteerd was en dat hoorde op het schoolplein, die misbruikt werd door priesters.

Haar eigen familie vluchtte voor Hitler uit Duitsland. Hierdoor ontstond het idee om naar voren te kijken en niet achteruit. ‘Move on,’ zei haar vader altijd. Hij was op zakenreis in Noorwegen toen de verkrachting plaatsvond en maakte eerst zijn zaken af voordat hij naar huis kwam.

Jessica herinnerde zich dat niet meer. Ze leerde haar gevoelens te negeren. Daardoor kon ze ook terroristen ondervragen. Ze zag haar angst aan voor nieuwsgierigheid. Op dit ogenblik zou ze het werk niet meer kunnen doen. Op het ogenblik praat ze met ex terroristen en slachtoffers.

Door het spreken met vrouwen die ook verkracht werden, werd ze hyperalert. Ze wilde de psychiater doden die de persoonlijkheid van de man verkeerd had beoordeeld. Ze zag in wat het geweld met haar deed. Ze zag de spiraal van geweld voor zich. Veel daders zijn geen psychopaten, maar mensen die vernederd zijn. De schaamte over hun vernedering geven ze weer door aan anderen. Jessica noemt de schaamte daarom seksueel overdraagbaar.

Ook bij terrorisme speelt vernedering vaak een sleutelrol. Jessica weet van de systematische verkrachting van islamitische jongetjes in Afghanistan, ook in de madrassas. De jochies zijn daardoor vatbaar voor de ideologie van Al-Qaida. Het is niet gemakkelijk wat we eraan kunnen doen. Jessica vraagt zich wanhopig af wat wij daar in die gebieden doen. Eerder schaamde zij zich om daarover te schrijven. Inmiddels weet ze dat het onderwerp om openbaarheid vraagt. Het is een voedingsbodem voor het terrorisme. In plaats van een oorlog tegen het terrorisme zouden we beter een oorlog tegen de vernedering kunnen voeren.  

Ze kreeg veel ontroerende reacties op haar boek. Ook van personen die dezelfde traumatische ervaring hebben ondergaan. Ze adviseert om over de problemen te praten. Wellicht is dat in het begin nog te moeilijk, maar na verloop van tijd is het belangrijk om uit de ontkenning te komen. Het wordt gemakkelijker als de omgeving daarbij behulpzaam is en het onderwerp bespreekbaar is. Zelf is ze door haar boek meer mens geworden.  

Hier meer informatie over Denial.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen