Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 19 januari 2012

Filmrecensie: Paris (2008), Cédric Klapisch


Promotie voor de Franse hoofdstad.

Het zijn de beelden die het doen, van het Palais Royal, de Seine en natuurlijk de Tour Eiffel, en dat is maar goed ook want het verhaal stelt weinig voor en zit vol ongeloofwaardigheden. De personen die erin voorkomen hebben grotendeels met elkaar gemeen dat ze allen in de hoofdstad wonen, op een Kameroenese badmeester na dan, maar die kan niet wachten om ook naar Parijs te komen.

Hoofdpersoon is de jonge Pierre Bellanger die te horen krijgt dat zijn hart zo ernstig defect is dat hij eraan kan overlijden en wellicht een transplantatie moet ondergaan. Zijn zus Elise (Juliette Binoche) komt op bezoek en vraagt hem hoe hij zijn dagen doorkomt. Pierre zegt dat hij vooral vanuit zijn etage neerkijkt op het Parijse leven en verhaaltjes verzint over de mensen die hij ziet.

Deed hij dat maar. Inmiddels verwaarloost hij zichzelf. Elise besluit voor Pierre te zorgen. Ze heeft twee dochters en een zoontje. Haar man is er vandoor gegaan met een ander. Ze werkt als maatschappelijk werkster maar besluit om haar baan, tot ergernis van haar collega’s, een tijdje parttime te gaan doen. Ze zegt hen niet waarom ze korter wil werken. Ik begreep niet wat daarvan de moeilijkheid was. De ouders worden vreemd genoeg niet op de hoogte gesteld. Dan hadden ze beter als verongelukt beschreven kunnen worden, denk ik dan.

Een deel van de film speelt zich af op de markt waar Elise haar groente koopt. Een van de marktkoopmannen is de vader van een vriendinnetje van haar dochter. Dat schept een band. Als de marktmannen een feestje vieren gaat een van hen kruiwagentje spelen met een vrouwelijke collega. In plaats van hem aan te klagen voor ongewenste intimiteit duikt ze met de man in bed. Ook het meisje van de bakker ontbreekt niet. Dat is na verschillende misbaksels dit keer zelfs een allochtoon, Khadja geheten. 

Al eerder kwam vanuit het  balkon van Pierre Père Lachaise in beeld. Daar werd onlangs de vader begraven van Roland Verneuil, een docent geschiedenis aan de universiteit, die zijn saaie baan in ruilt om een populair wetenschappelijke televisieserie te gaan maken over Parijs. Tijdens zijn laatste college raakt hij in de ban van een knappe studente. Hij stalkt haar en geeft zich op zijn sms-jes uit voor Baudelaire. Het is wonderlijk dat de studente toch op een gegeven moment voor zijn avances bezwijkt. Ik kon me nauwelijks voorstellen dat ze hem zo geweldig vindt als is als een jongere uit de zestiger jaren op popmuziek danst. Roland belandt niet veel later vanwege een zenuwinzinking bij een psychiater en doet uit de hoogte over de menselijke geest hetgeen erg flauw is.

Dezelfde knappe student woont tegenover Pierre. Die staat ook al gebiologeerd naar haar te kijken. Elise wil wel wat doen voor haar broer en bezoekt haar. Onder het mom van enquetrice vraagt Elise vraagt haar op de man af of ze samenwoont, hetgeen de studente ontkent maar wat later belt wel haar vriendje aan en staan ze hevig zoenen, tot teleurstelling van Pierre die het toneelstukje vanaf zijn balkon gevolgd heeft.

Tenslotte wordt het kerst. De studente zet Roland voorgoed buiten de deur. Een stel meiden krijgt een rondleiding in de Hallen en probeert de marktkooplui te versieren tussen de levensmiddelen. Elise papt aan met de groenteman. Pierre gaat op weg naar het ziekenhuis voor een nieuw hart en bekijkt vanuit de taxi verschillende personen die in de film zijn langsgekomen. Hier is nooit iemand tevreden, mompelt hij. Men beseft het geluk niet om hier te wonen. Aldus luidt zo’n beetje de strekking van de film. 

Tussen de beelden zitten ook wat minder realistische stukjes zoals een varieté-nummer van Pierre en een kolderieke animatie van de broer van Roland die architect is. De film is geënt op de gedichtenbundel Le spleen de Paris van Baudelaire, ook al zonder kop en staart.  Alles is bij elkaar gesprokkeld en aan elkaar geplakt. Als Parijs er niet tussen was gemonteerd en Juliette Binoche niet haar talent toonde dan had ik niet geweten hoe het was geëindigd. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen