Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 1 mei 2015

Nachtvlinder, de laatste dagen van Priscilla (2013), documentaire van Peter Bosch



Jonge vrouw met erfelijke ziekte regisseert haar eigen levenseinde

Priscilla Brouwer maakte op haar zesentwintigste verjaardag een einde aan haar leven. Op een zelfgekozen en overwogen wijze vanwege een erfelijke ziekte die haar moeder op haar 31ste fataal werd. Priscilla wilde niet wachten tot ze helemaal ten dode opgeschreven was. Na een feest in een Amsterdamse bar kwamen de in het scenario opgenomen huisartsen bij haar om, in gezelschap van haar beste vrienden, de terminale dosis toe te brengen.

Ze toont enkele dagen voor haar sterven de vlinder op de rouwkaart die symbool staat voor de vrijheid die ze gaat beleven. Er is niets erger dan met veel pijn gekluisterd zijn aan het ziekbed in het hospice. Ze gaat naar haar moeder toe, die op haar wacht. Nachtvlinder, noemde haar stiefmoeder Marja haar. Ze wilde zoveel mogelijk van het leven genieten in de korte tijd die haar na de diagnose van de erfelijke ziekte gegund was. Ze was niet de gemakkelijkste. Marja, een marktkoopvrouw in kinderkleding, noemt haar daarom ook een spook of een heks. Wat haar betreft had er op de grafsteen in plaats van een vlinder een heks met een bezemsteel kunnen staan. Ze is daar nuchter over, maar ze hield wel heel veel van haar door het lot zo misdeelde stiefdochter.

Op vakantiefoto’s oogt ze vrolijk, maar de werkelijke Priscilla kreeg men niet te zien, zegt Marja, ook in Amsterdam niet, waar ze veel uitging. Ze zat wel eens uitgeput en huilend bij haar op de bank. Marja liet haar maar slapen als het haar allemaal te veel was en verbaasde zich erover dat ze zich daarna weer opmaakte, haar lange laarzen weer aantrok, geld bietste en daarna met een taxi naar het centrum ging. Haar stiefzus Christel zegt dat Priscilla overal schijt aan had, toen ze eenmaal op zichzelf ging wonen. Volgens Marja wilde ze zich niet hechten. Ze was blij met de borsten die ze kreeg van een plastisch chirurg, maar had het er moeilijk mee dat haar vriendinnen zwanger werden en kinderen kregen. Zelf wilde ze die niet. Ze wist hoe het was om zonder moeder op te groeien. Ze werd zwanger van een goede vriend, maar die zag het niet zitten het kind later op te voeden, dus braken ze de zwangerschap af en hielden daaraan een hechte vriendschap over. Zo kan het ook. Op de laatste avond van haar leven ontmoette ze al haar vrienden in een stamkroeg in Amsterdam, de plaats waar ze geboren werd, opgroeide en stierf, zegt ze in de taxi op weg naar het feest tegen haar zusje Steffie. Haar vriendje zingt haar toe, terwijl de andere gasten met betraande ogen aan de bar zitten. De liedjes van Paul de Leeuw doen de rest. De volgende dag knuffelt ze nog met haar intimi. Daarna komen de huisartsen, die vragen of ze bij haar besluit blijft, hetgeen ze volmondig beaamt. De camera staat gericht op de kier van de deur. Later zien we een rustige Priscilla op haar bed, omgeven met bloemen, klaar voor een laatste kus.  

De documentaire begint met Marja, die vanaf haar flat neerkijkt op de lijkwagen die voor de deur staat. Ze is boos, verdrietig maar ook tevreden over het laatste jaar. Als Priscilla geen toestemming voor euthanasie had gekregen, had ze haar zelf geholpen, zegt ze. In een lange stoet gaat het luid toeterend naar het uitvaartcentrum, zoals Priscilla gewild had. Dus niet carpoolen maar iedereen met zijn eigen schoongewassen auto en de lichten aan. Aan het eind van de dienst in het uitvaartcentrum wordt Marja op discoklanken weggedragen. Niet iedereen kan het opbrengen om uitgelaten te doen, sommigen zitten stil toe te kijken. Anderhalf jaar later leggen haar hartsvriendinnen viooltjes op haar graf. Ze drinken een oranje drankje uit een klein flesje en zetten de lege flesjes op het graf. Doei, Priscilla.  

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen