Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



dinsdag 26 mei 2015

Architect I.M. Pei – Licht als inspiratie (2009), documentaire van Bo Landin & Sterling van Wageningen



Fascinerend museum in Doha en de voorbereidingen daartoe

De van oorsprong Chinese architect I.M. Pei, woonachtig en werkend in een zelf ontworpen wolkenkrabber op Manhattan, ontwierp het Museum voor islamitische kunst in Doha, Katar, maar had geen enkele ervaring met deze vorm van kunst en reisde de wereld rond om zich hierin te verdiepen. Zijn doel was tweeledig; de islamitische ziel tonen en een museum maken. Bo Landin & Sterling van Wageningen volgden hem. De kijker krijgt daarmee een boeiend beeld voorgeschoteld van de schoonheid die van islamitische kunst uitgaat.

De inmiddels 91 jarige, beminnelijke Pei, ontwierp eerder gebouwen als de Bank of China Tower in Hong Kong, de glazen piramide van het Louvre in Parijs en de J.F. Kennedy Library in Boston. De locatie is voor hem zeer belangrijk. Hij maakt het liefst ontwerpen op plaatsen waar hij nooit geweest is en verdiept zich dan in de cultuur van het plaats. Het middelste deel van de wereld, waar het zonlicht een grote rol speelt, kende hij nog niet. Hij ging naar Tunesië om vestingwerken te bekijken zoals de opeenstapeling van kubussen in Monastir, het Alhambra in Granada en de moskee van Córdoba. De islam had, net als het christendom, veel invloed op de kunstuitingen. De islam verbood het afbeelden van mensen en dieren. Daarom richtte men zich op geometrische vormen. Hij vond een mooi voorbeeld voor zijn eigen werk in de reinigingsfontein op de binnenplaats van de Ibn Toeloen moskee in Cairo. Die is mooi van volume en strak van vorm.

Katar is een van de jongste landen in het Midden Oosten, een moderne natie in de woestijn met een allegaartje aan bouwstijlen in de hoofdstad Doha, die de allure heeft van een Franse badplaats aan de Cote d’Azur. Pei wilde niet aan de Corniche bouwen, de lange boulevard en was verguld dat hij zijn museum zijn museum op een kunstmatig eiland in een kom van de Perzische Golf mocht neerzetten. Pei houdt van geometrie, van kubussen die door de zon tot leven komen. Het samenspel van geometrische vormen met het zonlicht essentieel. De volumes zijn daarbij van belang. Daarbij komt nog het water, dat kabbelt als poëzie, zoals in het Alhambra. 

In het jaar 2000 kon de bouw beginnen. Pei was vastbesloten over de uitvoering, al maakte hij het de vele gespecialiseerde medewerkers niet gemakkelijk. Hij liet honingkleurige kalksteen uit Frankrijk overkomen, wilde een honingraat plafond, een asymetrische binnenkoepel met vier zuilen en een futuristische zwevende kroonluchter, net zoals de olielampen die laag in de moskeeën hangen. Zelf noemt hij zijn ontwerp geen technologisch hoogstandje. Onvoorziene problemen als zieke palmen langs de oprijlaan werden door zijn team opgelost. Zelf kon hij er niet altijd bij zijn.

Na acht jaar bouwen werd het museum op 22 november 2008 geopend. Het interieur was van een Fransman, de belichting indirect, gerestaureerde tapijten liggen in de zalen, waarin functionele objecten de ruimte krijgen. In een paviljoen te midden van vier reflecterende vijvers kunnen bezoekers met elkaar in gesprek gaan. Decoraties waren volgens Pei niet nodig. De vorm telt. Het gebouw zelf gaat over het water de dialoog aan met andere gebouwen in de stad.

De documentaire laat een verpletterende indruk achter en wekt de lust op om het Museum of Islamic Art met eigen ogen te zien.  


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen