Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 25 mei 2015

Inge Schilperoord over Muidhond, VPRO Boeken, 24 mei 2015



Pedofiel in de gevangenis vrijer dan daarbuiten

In de week dat de roman Een honger van Jamal Ouaricachi, dat over de problemen van een pedofiel gaat, alle aandacht krijgt, praat Wim Brands met forensisch psychologe Inge Schilperoord over haar werk in het Pieter Baan centrum en haar goed ontvangen debuutroman die eveneens een pedofiele man als hoofdpersoon heeft.

Brands is buitengewoon geïnteresseerd in de gesprekken die Schilperoord in de genoemde observatiekliniek en elders voert. Wie stelt de toerekeningsvatbaarheid vast? Hoe zou zij hem benaderen als hij een huis in de fik had gestoken, gearresteerd was en bij haar terecht kwam?
Schilperoord heeft geen standaardmethode. Tijdens de gesprekken met een cliënt, consulten geheten, die een of twee keer per week worden gehouden en afhankelijk van de ernst alleen door een psycholoog, samen met een psychiater of in het Pieter Baancentrum worden gevoerd, kijkt ze naar de achtergronden. Is er sprake van recidive of is het de eerste keer dat een delict is gepleegd? En vanuit welke motieven?

Brands lijkt tevreden en wil graag weten met welke stoornissen zij te maken krijgt.
Volgens Schilperoord kan dit van alles zijn. Het meest voorkomend zijn narcistische persoonlijkheidsstoornissen en psychiatrische beelden als psychose en autisme, maar daarnaast ziet ze ook verslavingen en andere stoornissen.

Brands gaat verder over de pedofiele man die model stond voor de hoofdpersoon in Muilhond.
Schilperoord zegt dat haar romanpersonage een andere is dan de TBS -er die zij onderzocht. Bij deze laatste persoon was sprake van onenigheid tussen kliniek en klinisch psychologen van buiten waarop de man naar het Pieter Baan centrum werd gestuurd voor een second opinion. Schilperoord onderzocht de man en adviseerde een verdere behandeling in plaats van opsluiting voor langere tijd, de zogenaamde longstay. De man, die worstelde met zichzelf en erg eenzaam was, fascineerde haar.

Brands is zo geboeid door de longstay dat ik me afvroeg wat hij op zijn kerfstok heeft.
Schilperoord stelt hem gerust dat dit zelden aan de orde komt bij een eerste delict. Dit soort plegers is, anders dan recidivisten, vaak nog vatbaar en geschikt voor behandeling.

Brands vraagt zich af of Schilperoord door haar onderzoeken een somber beeld heeft over de mensheid, maar dit blijkt niet het geval. Ze is soms aangenaam verrast over verbeteringen die mogelijk zijn. De hoofdpersoon in haar boek, Jonathan, wordt in hoger beroep vrijgesproken maar zakt daarna terug. Hij woont bij zijn moeder in een vissersdorp, houdt van de natuur, heeft ook een zorgzame kant, maar weet geen uitweg voor zijn driften.

Brands brengt zijn gruwelijke eenzaamheid naar voren.
Schilperoord zegt dat die langzaam groter werd door het wegvallen van contacten op zijn werk. Zij heeft de omgeving bewust weggesneden om de pijn van de man, die na zijn verblijf in een cel nog meer gevangen zit in zichzelf, des te sterker naar voren te laten komen.

Brands vraagt naar haar sympathie voor de man.
Schilperoord zegt dat die groeide naarmate ze dichterbij zijn belevingswereld kwam. Ze begreep hoe lastig het voor hem was om geen uitweg te kennen. Braaf deed hij die opdrachten uit een werkboek die hem door een psycholoog aangeraden waren, ook al boden die weinig soelaas.

Brands vraagt of de beperktheid ook voor haar werk geldt.
Schilperoord beaamt dat er altijd een grens is, maar dat de man zonder therapeutische hulp wel een erg grote kloof met de wereld ervaart.

Brands wil weten of er redding zou kunnen zijn voor zo’n man.
Wellicht in een andere situatie, antwoordt Schilperoord.

Brands houdt aan en wil weten hoe Schilperoord een gesprek zou beginnen als hij Jonathan was.
Schilperoord ontwijkt de vraag handig, begint over de sociale onhandigheid van de man en zou daarom inspelen op zijn hobby’s en vandaar uit meer richting zijn problemen gaan.

Brands eindigt met een opmerking van een collega van haar die zich na lezing van de roman afvroeg welke stoornis de man heeft.
Schilperoord zegt dat de collega met een typische psychologenblik kijkt en dat zij daar tijdens het schrijven helemaal niet mee bezig was.

Nu maar hopen dat Brands de volgende week nog op de televisie verschijnt.
  
Hier een uitgebreid fragment van Muidhond op de site van Athenaeum Boekhandel.   


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen