Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 3 mei 2015

Monk with a camera (2014), documentaire van Guido Santi en Tina Mascara



Innerlijk conflict tussen fotograferen en mediteren

De documentaire Monk with a camera heeft als ondertitel Het leven en de reis van Nicholas Vreeland. Nicky, zoals hij door intimi genoemd wordt, is de kleinzoon van Diana Vreeland, die vroeger een vooraanstaande rol in de modewereld speelde. Lisa Vreeland, een ver familielid maakte de documentaire The eye has to travel over haar werk en leven.
Haar kleinzoon volgde een andere weg. Van fotograaf bracht hij het tot abt van een Tibetaans klooster in India. De documentairemakers met de fraaie namen Guido Santi en Tina Mascara volgen het leven van Nicholas aan de hand van gesprekken met hemzelf, familieleden, archiefbeelden en foto’s.

Nicky groeide op in een welgesteld diplomatengezin in het Zuiden van Europa. Omdat zijn vader regelmatig van standplaats verkaste, leerde Nicky ook Duitsland en Marokko kennen. Op zijn dertiende ging het gezin naar de Verenigde Staten. Nicky was een keurig opgevoede zoon die altijd een zakdoek in zijn broekzak droeg, zegt zijn stiefbroer Alexander. Omdat hij de Amerikaanse cultuur niet kende, ging hij fotograferen. Dat bracht hem geluk. Hij bewonderde fotograaf Penn en vroeg op zijn vijftiende aan zijn oma om een ontmoeting met hem te regelen, hetgeen gebeurde. In zijn adolescentie racete hij in een sportwagen over de Champs Elysees, een dandy waar alle vrouwen verliefd op werden, zegt Alexander. Tijdens een reis naar Californië hoorde hij over mediteren en was meteen verkocht.

Hij weet zelf niet meer waarom hij een spiritueel pad volgde, maar daarbij speelde zijn behoefte om voorbij te gaan aan materiële genoegens zeker een rol. Hij schoor zijn haren af hetgeen in de jaren zeventig helemaal niet zo gewoon was als nu, met het doel om zijn identiteit kwijt te raken terwijl men daar tegenwoordig juist een identiteit mee aanmeet en zocht contact met Khongla Rato Rinpoche, een voormalige Tibetaanse monnik die in New Jersey woonde. Het contact liep uit op een vriendschap die een leven lang zou standhouden. Nicky hield van de leerlingenrol, zoals eerder met Penn. Khnongla was degene die ooit het eindexamendebat organiseerde waarbij de Dalai Lama zijn graad kreeg, een gelukkige gebeurtenis volgens de laatste om nooit te vergeten. Toen eind jaren zeventig zijn camera’s gestolen werden, gaf Nicholas het fotograferen op. Hij vroeg zich toch al af of die activiteit heilzaam was. Het geld van de verzekering gebruikte hij om lessen bij Khongla te volgen.

In 1980 ondersteunde hij zijn moeder die naar Montreal ging om zich te laten behandelen tegen kanker. Het idee dat ze zou sterven, maakte dat Nicholas de dag wilde plukken door monnik te worden, al was hij dol op vrouwen. De Dalai Lama raadde hem aan naar het Rato klooster in Noord India te gaan, waar twaalf monniken leefden, maar dat groter werd door gevluchte monniken uit Tibet. Nicholas bracht daar dertien jaar van studie door, onderbroken door bezoeken aan zijn stervende moeder in Washington en zijn leraar in New Jersey. Zijn camera hield hij in zijn koffer, maar hij werd na tien jaar door een gaste overgehaald om weer te gaan fotograferen. Voor hem was dat nog steeds een verslaving waarvan hij niet wist of hij zich eraan moest overgeven.

De foto’s kwamen goed van pas toen het klooster in 2008 moest worden uitgebreid met een tempel. Ze werden in het Westen geëxposeerd en goed verkocht. De Dalai Lama zegende de tempel in en benoemde hem later als abt, een uniek feit voor een westerling. De bedoeling daar achter was dat Nicholas een brug zou slaan tussen het Westen en het Tibetaans boeddhisme. Ook als abt maakt Nicholas nog steeds foto’s, zegt Alexander. 

Hier de trailer, hier mijn bespreking van de documentaire The eye has to travel over Diana Vreeland.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen