Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 21 mei 2015

Filmrecensie: Monsieur Lazhar (2011), Philippe Falardeau



Beminnelijke Algerijn ziet de school als een ontmoetingsplaats

Monsieur Lazhar vertelt het verhaal van een Algerijnse vluchteling die in Canada asiel heeft aangevraagd en verneemt dat er een vacature is op een school waar een onderwijzeres zichzelf heeft opgehangen. Zijn vrouw was ook onderwijzeres. Zijn onderwijsmethoden zijn ouderwets, maar zijn bedoelingen zijn goed.

Het begin van de film is meteen al dramatisch. De leerlingen Simon en Alice praten met elkaar op het besneeuwde schoolplein in Montreal, tot Simon zich realiseert dat hij melkdienst heeft en de school inloopt. Als hij met het melkkrat zijn klas wil betreden, ziet hij dat hun juf Martine zich heeft opgehangen. De hele school is meteen in rep en roer.

De directrice doet haar best om de gevolgen van de zelfmoord zoveel mogelijk te beheersen. Ze heeft een psychologe in de hand genomen, maar verder moet het leven op school zo snel mogelijk weer zijn oude gang gaan. Het komt haar dan ook wel goed uit dat Bachir Lazhar zich aanbiedt om de klas van Martine over te nemen.

Zijn ouderwetse leermethoden worden niet echt door de leerlingen gepruimd en hij krijgt veel kritiek die hij zich aantrekt. Hij leeft zelf ook al in onzekerheid. Langzamerhand krijgt de kijker daar inzicht in. Zijn vrouw werd in Algerije belasterd na een kritische publicatie over de regering en zou hem volgen naar Canada, maar in de nacht voorafgaand aan de dag dat ze naar Tunesië zou vluchten, werd haar huis in de fik gestoken waarbij zij omkwam. Op het ogenblik wordt onderzocht of Lazhar in Canada mag blijven.

Lazhar krijgt kennis met zijn aardige collega Claire. Tijdens een schooldisco ontstaat ruzie als een jongen een foto van Simon afpakt. Daarop is een afbeelding te zien van Martine die vleugels op heeft. Alice was eerder al boos over de foto. Het wordt duidelijk dat Simon bijles kreeg van Martine die daarbij een keer haar armen om hem heensloeg, waar Simon niets van moest hebben. Uit boosheid had hij de foto bewerkt.

In de school is elke vorm van aanraking uit de boze, zo merkt Lazhar, die zelf wel eens een tik uitdeelt. Gymleraar Gaston vindt het beleid daaromtrent wel erg rigide en Lazhar voelt dat het trauma van de zelfmoord op de school niet is verdwenen. Hij en wil het graag aankaarten, maar de directrice houdt haar been stijf.

Mooi is een gesprekje in de gang tussen Lazhar en Claire over een viooltje dat bij hem op de vensterbank is dood gegaan. Claire, die eerder meer over Lazhar aan de weet probeerde te komen, denkt dat hij misschien niet het juiste tegen het plantje heeft gezegd. Na een ruzie tussen Simon en Alice spreekt Lazhar de klas toe over de school als ontmoetingsplaats en niet als een plaats om elkaar af te vallen. Lang maakt hij het, net als de directrice, echter zelf niet meer. 

Monsieur Lazhar intrigeert vanwege de verschillende aspecten die in het verhaal van Evelyne de la Chenelière samenkomen: immigratie, trauma’s, omgang daarmee in een instituut dat zo snel mogelijk weer terug wil naar de orde van de dag. De leerlingen spelen hun rollen erg goed, de kleine Alice (centraal onderaan op de poster), dochter van een pilote die vaak in de lucht zit, steekt daar nog boven uit.

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen