Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 22 mei 2015

Jeroen de Bruyn over Bep Voskuijl, het zwijgen voorbij, VPRO Boeken, 3 mei 2015



Biografie over jonge verzetsvrouw ondergesneeuwd door vraag naar verraadster

De jonge Vlaamse journalist Jeroen de Bruyn schreef samen met Joop van Wijk, de jongste zoon van Bep Voskuijl, een biografie over diens moeder die een belangrijke rol speelde in de onderduik in Het Achterhuis. Helaas werd het onderwerp van het boek overschaduwd door de storm die opstak in de media over een nieuwe verdachte van het verraad die de schrijvers noemden en de afkeuring van de Anne Frank Stichting die daar het gevolg van was.

Wim Brands vraagt wanneer De Bruyn zich in Bep Voskuijl, een jonge kantoorbediende die een van belangrijkste helpsters in de onderduik van de familie Frank, is gaan verdiepen.
De Bruyn las al, met behulp van zijn moeder, op zijn achtste Het Achterhuis. Dat verhaal liet hem niet meer los. Op zijn vijftiende raakte hij nieuwsgierig naar Bep Voskuijl omdat ze in het dagboek van Anne Frank nogal onderbelicht bleef. De Bruyn werd gefascineerd door de jonge vrouw van 23 jaar haar leven in de waagschaal stelt voor de hulp aan anderen.

Brands begint over een citaat van Herman Vuijsje, die haar eerder typeerde als een angstig meisje dat zelf liever niet gezien wilde worden. De Bruyn heeft dit beeld samen met Joop van Wijk willen rechtzetten. Bep was niet naïef, deed veel voor de onderduikers en was zeer teleurgesteld dat haar missie mislukte.

Brands vraagt naar de research die De Bruyn en Van Wijk deden.
Allereerst waren er de brieven, bewaard door de Anne Frank Stichting, de plakboeken van Bep uit de jaren zestig en zeventig, maar daarnaast waren er ook een zus van Bep en een verloofde van haar uit de oorlog die hen informatie gaven. Bep zelf die in 1983 overleed was altijd te getraumatiseerd om over de geschiedenis te praten.

Brands vraagt om een typering van Bep.
De Bruyn zegt dat ze een gedaanteverwisseling heeft ondergaan. In Het Achterhuis komt ze naar voren als een optimistische, speelse jonge vrouw, maar na de oorlog verviel ze in wanhoop. Daarbij speelde haar slechte huwelijk mee en het mogelijke verraad van haar zus Nelly die voor de Duitsers werkte. Ze deed zelfs een zelfmoordpoging die door haar jongste zoon Joop verijdeld werd.   

Brands vraagt door over het mogelijke verraad van die zus Nelly.
De Bruyn zegt dat de in 1963 opgespoorde SS-er Karl Silberbauer daarop zinspeelde. In een interview met Panorama in de jaren zestig zei Bep dat ze niet geloofde in het verraad van magazijnbediende Van Maaren.

Brands begint over de media die vervolgens op het boek doken, waarna de Anne Frank Stichting haar steun terugtrok en het boek niet ter verkoop in het museumwinkel legde. De commotie was voor Van Wijk zelfs reden om niet in het programma te komen.
De Bruyn betreurt alle commotie. Hij had niet verwacht dat dit onderwerp overbelicht zou worden. Hij zegt dat zij een plausibele verdachte genoemd hebben, maar dat het boek een eerbetoon is aan Bep Voskuijl en andere stille helpers die met gevaar voor eigen leven onderduikers hielpen. Dit eerbetoon komt volgens De Bruyn net op tijd, want over tien jaar leeft niemand van deze groep meer. Hij denkt dat Bep Voskuijl in ieder geval blij geweest zou zijn met de biografie. Recht door zee!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen