Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 2 mei 2015

Long distance love (2009), documentaire van Magnus Gertten en Elin Jönsson



Levensecht portret van een liefdesverhouding tussen twee jonge Kirgiezen

In de documentaire Long distance love portretteren de Zweedse filmmakers Magnus Gertten en Elin Jönsson in rustige beelden de moeizame relatie van de achttienjarige Alisher Sultanov en de zeventienjarige Dildora uit Osh in Kirgizië. Zij zijn door de ouders van Alisher aan elkaar gekoppeld, maar zien elkaar weinig. Vanwege de hoge werkloosheid in Kirgizië werkt Alisher 3500 kilometer verderop in Moskou.

De documentaire begint met de relatie die de twee jongeren met elkaar beginnen. Hoewel Alisher Dildora nog niet heeft vastgehouden, laat staan gekust, wil hij wel met haar trouwen. De moeder van Alisher laat een foto album zien waarop Breznjev nog voorkomt en zijn vader vertelt over de timmer- en vleesverwerkingsfabrieken die vroeger in Osh stonden. Hij werkte vroeger in Oezbekistan en drinkt veel. De moeder van Alisher werkt in een keuken om wat bij te verdienen. Toen ze eens wat eten op een schaal mee naar huis nam schopte de vader die omver omdat hij niet kon uitstaan dat hij niet bij machte was zelf in hun onderhoud te voorzien.

Alisher en Dildora liggen knus onder de blauwe lakens (zie foto). Alisher is verbaasd dat Dildora zwanger is. Hij wil dat hun kind Mohammed of Nodira gaat heten. Hij gaat naar een bureau voor arbeidsmigranten, hoort over werk in Moskou en hoopt terug te zijn voor de geboorte van hun kind. Het afscheid met Dildora is smartelijk. In de trein naar Moskou, een reis van zevenenzeventig uur is het bloedheet.

Alisher komt terecht in een flat met andere Kirgiezen en hoort dat ze niet teveel lawaai mogen maken om te voorkomen dat Russische buren hen aangeven. Hij krijgt een vriend Aibek, die in een vergelijkbaar schuitje zit en die vertelt dat zijn oom hem de reis had afgeraden. Elke dag komen er nieuwe mensen aan en er wordt geruzied over de huur. Omdat hij nog geen werk heeft, doolt Alisher wat rond. Hij krijgt een brief met de foto van zijn kind die Abdullah genoemd is en voelt zich schuldig dat hij zijn familie om geld moet vragen in plaats van het te sturen.

Uiteindelijk heeft hij toch, met Aibek, werk in de bouw gevonden. Dildora is opgelucht als ze hem aan de lijn heeft. Zij logeren later zelfs bij een boer die hen kost en inwoning geeft in ruil voor werkzaamheden. Alisher mist zijn zoon die inmiddels drie maanden oud is en maakt lange wandelingen om daar overheen te komen. Een maand later heeft hij nog steeds geen geld naar huis gestuurd. Hij hoort door de telefoon dat zijn moeder naar de politie is gestapt omdat hun huis in andere handen is overgegaan en ze eruit moeten.

Alisher heeft geld opgestuurd voor de medische behandeling van zijn moeder, maar dit wordt gebruikt om de huur van de nieuwe woning te betalen. Dildora is bang, niet zozeer voor de geweld van extreem rechts dat zich in de metro tegen buitenlanders keert, als wel dat Alisher een nieuwe vriendin krijgt. Ze vindt dat hij te weinig van zich laat horen. Alisher raakt zijn geld en telefoon aan de politie die hem wil uitzetten, maar dat door de vingers ziet als hij zijn waardevolle bezittingen aan hen geeft. Op zijn werk spijbelt hij regelmatig, zodat men dreigt salaris in te houden. Tijdens een nieuwe aanhouding door de politie blijkt zijn werkvergunning, die hem 2500 roebel kostte, ongeldig. Hij is duidelijk ontmoedigd. De camera staat op zijn werkschoenen gericht.

De thuiskomst is een groot geluk, al duurt dat niet lang. Zijn moeder hoopt dat hij voor het geld toch weer terug gaat. Hij vindt werk in zijn land. Aibek beheert zijn geld. Dildora bezoekt hem. Samen gaan ze naar een pretpark in de hoofdstad. Daarmee eindigt dit levensechte portret van de liefdesverhouding tussen twee jonge Kirgiezen.

Hier de Engelse trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen