Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 20 juli 2012

The redemption of General Butt Naked (2011), documentaire van Eric Strauss en Daniële Anastation


Een blad aan de boom

Joshua Milton Blahyi voerde een schrikbewind tijdens de veertien jaar durende burgeroorlog in Liberia. Die begon in 1989, toen Charles Taylor de president niet erkende. Als men hoorde dat de Naakte Generaal, zoals Blahyi genoemd werd, met zijn naakte kindsoldaten in aantocht was, sloeg de paniek toe. In 1996 werd de hoofdstad Morovia door de rebellen omsingeld en was de toestand voor de bevolking ongewis.

De naakte generaal trok zonder kleren ten strijde om sneller te zijn en spiritueler. Hij doodde liever met het kapmes dan met een pistool om het bloed aan de goden te kunnen offeren. Volgens Blahyi waren kinderen betere vechters omdat ze niet aan de toekomst dachten. Hij indoctrineerde hen met actiefilms waarbij de helden steeds weer in andere films optraden, zodat de kinderen dachten dat zij ook in een film figureerden.  

David Johnson, alias Senegalese, zijn vroegere lijfwacht, zit in een rolstoel en heeft spijt dat hij zich ooit als elfjarige jongen aansloot bij Blahyi. Hij deed het vanwege zijn veiligheid, zegt hij. Bisschop Kunkun ging in 1996 naar Blahyi toe om samen met hem te bidden. Toen hij weg was vroeg Blahyi zijn lijfwacht waarom hij de bisschop had doorgelaten. Toen Senegalese zei dat hij niemand had gezien, schoot Blahyi hem in zijn benen en sloot hem een week op in de badkamer, waarna zijn benen in het ziekenhuis geamputeerd moesten worden.

Als een blad aan een boom draaide de rebellenleider in 1996 op het hoogtepunt van zijn macht om. Als rondreizend predikant vroeg hij vergeving voor de toenmalige rebellen en prikte hij de illusie van macht en succes door. Hij wilde graag dat zijn vroegere soldaten, die door de gemeenschap verstoten worden en aan de drugs zijn, hem volgen. Hij ging naar Senegalese om vergeving te vragen, die hij ook kreeg. Zijn vrouw Josie ontmoette hem een kerkgroep en was eerst bang voor hem, maar vond hem later energiek en grappig. Pas na haar huwelijk realiseerde ze zich met wie ze getrouwd was.

Drie maanden later helpt Blahyi zijn vroegere strijders met huisvesting in een drugsvrije en godsdienstige omgeving. Een voorstander van een strafhof voor oorlogsmisdrijven zegt dat het goedmaken van misdaden een positieve zaak is, maar dat de generaal wel moet boeten.
Blahyi wordt net als een tiental andere verdachten, voor de TRC geroepen, de commissie voor waarheid en verzoening. Hij zegt dat de waarheid hem zal vrijpleiten. Zijn volgelingen willen hem niet kwijt. Hij geeft toe dat onder zijn leiding 20.000 mensen gedood zijn en betuigt zijn spijt. De raadsman van de ex-strijders vindt het moeilijk in de bekering van Blahyi te geloven. Zijn gepredik kan geen vervanging zijn voor rechtspraak, zegt hij.  

Een jaar later is Blahyi naar Ghana gevlucht, omdat hij na zijn amnestie in juli 2009 werd bedreigd. Josie bleef achter met de kinderen en had de pest erin, net als zijn ex strijders die zich verraden voelden. In een vluchtelingenkamp in Ghana ontmoette hij Dekhanso, wiens familie uitgeroeid is door zijn soldaten. De jongeman slaapt en eet slecht. Blahyi zegt dat hij als een vader voor hem zou willen zijn en biedt zijn excuses aan, die aanvaard worden, net zoals de dochter van de vrouw Lovetta doet, die door de soldaten op éénjarige leeftijd aan één oog blind geslagen is. Het meisje huilt omdat Blahyi haar om vergeving vraagt.

Selangese is inmiddels aan tbc overleden. Blahyi voelt zich schuldig en bezoekt de weduwe, de dochter en het graf van Selangese. Hij ziet in dat hij in Ghana wegliep voor zijn verantwoordelijkheid, komt weer thuis bij zijn gezin en trekt rond om zijn spijt te betuigen. Hij ontmoet Sartee, een vroegere strijder die door zijn inspanning als beveiliger werkt en herenigt zich met andere ex strijders, maar het verleden hangt nog om hem heen.

En dat is maar goed ook zou ik denken. Volgens mij had de TRC hem moeten berechten. 

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen