Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 29 augustus 2012

Live, Jan Jaap van der Wal in het Vondelpark openluchttheater, augustus 2012



De televisieregistratie van de theatershow Live (2012) komt uit het sfeervolle Amsterdamse openluchttheater, waarin het toestroomde publiek aan de gezichten te zien duidelijk opgetogen is over de sympathieke cabaretier. Behalve dan een jonge vrouw die na een half uur wegloopt. Het is te merken dat Jan Jaap van der Wal ook als stand-up comedian zijn mannetje staat. Hij veronderstelt dat zij hem waarschijnlijk door de war haalde met Hans Liberg en dat ze thuis nog eens op de hoes van diens cd gaat kijken hoe Liberg er ook alweer uitzag. Of dat ze van haar psychiater niet naar buiten mag en wellicht bang is gesnapt te worden. Van der Wal waarschuwt meteen stellen die met hun minnaar of minnares naar deze voorstelling zijn gekomen, al lijkt het hem niet voor de hand liggend dat ze op zo’n gratis evenement zijn afgekomen.

Van der Wal begint verrassend met een nogal onbeduidend voorval: een concert dat Keith Jarrett in 1975 in Keulen gaf. Ondanks het feit dat alles in de voorbereiding misliep en er geïmproviseerd moest worden, werd het toch een fantastisch optreden. Dat brengt Van der Wal tot de conclusie dat intuïtie belangrijk is en dat wordt door de politici wel eens vergeten.

Hij verstaat zich met enkele jongeren onder zijn gehoor en zegt dat die zich ongetwijfeld denken dat er ieder jaar verkiezingen gehouden worden, net als de liedjesprogramma’s op de commerciële omroep waar ze graag naar kijken. Hij pleit voor een charismatisch leider, iemand die zegt: ‘Jongens, volgens mij moeten we dit niet doen.’ Hij verwijst daarmee naar burgemeester Cohen die de uitspraak gedaan zou hebben toen in Amsterdam een Gay Pride samenviel met een voetbalwedstrijd in de Arena tegen een Engelse club.

De anekdote waarmee hij opent komt nog twee maal terug in het programma. Halverwege vertelt hij die vanuit het perspectief van de jonge Vera Brandes, die de organisatie van het concert op zich nam en op het eind vanuit het idee dat er toch iemand ook achter Brandes moet hebben gestaan, iemand met ervaring die haar zijn steun gaf. Hij komt erop uit dat naast intuïtie ook ervaring belangrijk is in onze hedendaagse wereld waarin het alleen nog maar om cijfers lijkt te gaan.

Van der Wal komt net als Doutzen Kroes en Lutz Jacobi uit Friesland. Hij vertelt dat hij vroeger knikkerde en vraagt hoe die grote knikkers hier in het Westen heten. Bonken, roept het publiek. In Friesland heetten ze natuurlijk anders. Daar hadden ze ook de ongeschreven regel dat wie blut was zijn knikkers terugkrijgt. Van der Wal plaatst daar een opmerking achteraan over de Grieken die daarmee ook een eind gekomen zijn.

Hij accepteert iedereen op Facebook. De vraag: wat ben je aan het doen zou moeten luiden wat was je aan het doen. Hij wás aan het werk en kijkt nu of zijn ex al lelijker is geworden. Hij is kortgeleden getrouwd. Hij toont zijn ring. De hedendaagse communicatie is in ieder geval gemakkelijker dan bij de indianen die rooksignalen afgaven, maar ook trivialer. Hij doet een sketch over de uitvinder van het spelletje Angry Birds die wekenlang achter de computer zag om het te maken en door zijn vrouw wordt meegenomen naar en feestje en zich daar schaamt voor zijn activiteit.

In het brugrestaurant over de A4 bestelde hij door de intercom een soort kipstrips en kreeg een emmer vol, die niet meer geretourneerd kon worden. Ook heeft hij een en ander uitgezocht over Henk en Ingrid die met hun modale inkomen precies dat ene huis in een Vinexwijk in Tiel kunnen kopen. Hij sneert nog eens over het Kunduz-accoord, waarmee Alexander Pechtold en Jolande Sap de Afghaanse politie onbewapend wil opleiden tot een soort stadswachten met veel kennis van de Europese regelgeving en de homorechten.

Een aangenaam, rustig optreden passend bij de mooie zomeravond in Amsterdams groen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen