Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 17 april 2015

Theaterrecensie: Suikerland, Zeelandia, Toneelschuur, 16 april 2015



Zeeuws familiedrama in up tempo uitgebeeld

Suikerland kan gekenschetst worden als een provinciaal familiedrama. De verhoudingen binnen een bankiersgezin uit Middelburg leggen een zware last op de twee kinderen, de 34- jarige Mila en haar twee jaar jongere broer Axel. Mila woont al haar hele leven in de buurt van haar ouders, Axel heeft net een carrière aan de Zuid As in Amsterdam achter de rug en komt met zijn geliefde, annex secretaresse Geesje terug naar de provincie, waar het volgens Mila altijd dinsdag is. De motieven van Alex om terug te keren en de onenigheid tussen Mila en haar ouders vormen een geheim dat langzaam wordt geopenbaard.

Suikerland slaat op het bietenveld in de plaats waar Axel verwekt is. Het suikerzoete decor met een roze gevel, nog versterkt door lampjes langs de omtrek, en een geeloranje, vijfzits bank daarvoor (zie foto van Lex de Meester) staat in scherp contrast tot de inhoud. Het tingeltangel deuntje dat de scènes met elkaar verbindt doet denken aan een speeldoosje waarop miniatuur figuren hun voorspelbare bewegingen uitvoeren. De levensechte spelers binnen dat decor vervullen hun eigen onvermijdelijke rol in dit drama: de ongenaakbare Mila vecht haar strijd uit tegen haar broer die niet al te welwillend wordt bijgestaan door de afwachtende Geesje.

De rappe manier waarop de ijzersterke tekst van Peer Wittenbols wordt gespeeld is fascinerend om te zien. De chemie is goed en afwisseling tussen dialoog en beschouwing geeft diepte aan het spel. Mila kapt een onderwerp af of laat dit opnieuw beginnen. Meteen in het begin stelt Mila haar broer voor en vervolgens herhaalt Alex dit. Dit gebeurt met de nodige ironie die de toon bepaalt van het verdere stuk. Mila vertelt dat ze private banker was, een hartinfarct kreeg, in de maanden van herstel weer bij haar ouders woonde en inmiddels op een crèche werkt. Zeeland blijkt goed voor de longen, maar slecht voor het hart.

Op dat punt komt Geesje, die al die tijd op de bank zat, in het verhaal. Ze vindt het een mooi vak, zegt ze. Ze is afkomstig uit een arbeidersgezin en daarom misschien blij dat Mila ook een wat gewoner beroep uitoefent. Wel vindt ze de dialoog tussen de broer en zus gemaakt jolig en heeft liever niet dat ze grapjes over haar maken als ze moet plassen. Ze stoort zich eraan dat ze zo afstandelijk met elkaar praten, zelfs door de telefoon confidenties doen die ze niet gewoon tegen elkaar kunnen zeggen. Mila denkt er tot de pieptoon het hare van dat Alex bekent dat hij de partner wordt van hun vader. 

Hiermee is meteen iets gezegd over de humor die de voorstelling in ruime mate bevat. De droge stijl krijgt gemakkelijk de lachers op haar hand, bijvoorbeeld over het naam droppen van van de dikke vrouw van de toenmalige vriend van Mila, die haar na haar infarct in de steek liet. De achternaam van haar nieuwe vriend - Marcel en hoe - horen we pas na enige tijd. Geesje heeft een achternaam, maar die horen we helemaal niet. Er wordt zelfs gerefereerd aan haar forse lengte. Mila wil dat Geesje daartoe opstaat en Axel gaat daar niet tegenin. Het tekent de verhouding van de angstige Axel tot zijn zus. Zijn bleekheid en zijn amechtigheid geven zijn gesteldheid goed weer. ‘Adem toch eens gewoon,’ zegt Geesje verschillende keren tegen haar vriend, want zij laat zich toch ook niet kennen. Aan het eind legt Alex uitgeput zijn hoofd in de schoot van Mila, maar Geesje trekt dat nijdig op de hare. Mila kijkt met een hautaine blik de verte in en lijkt daarmee misschien wel op haar moeder.

Suikerland is een voorstelling die bruist, die overloopt van venijn en plezier, van liefde en ironie, van angst en vreugde.

De voorstelling werd in de regie van Lidwien Roothaan gespeeld door Eva Marie de Waal, Jan Paul Buijs en Lottie de Bruijn. Hier meer informatie op de site van Suikerland.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen