Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



dinsdag 21 april 2015

Filmrecensie: Silent city (2012), Threes Anna



Nederlandse vrouw doet stage in Japans visrestaurant

Beelden van traag zwemmende vissen en een vrouwenvinger die een doorschijnende vin voelt brengen ons in de sfeer van Silent city, de tweede film van Threes Anna na The bird can’t fly. De film speelt zich vooral af in de keuken van het visrestaurant van meester Kon in Tokio. Het restaurant krijgen we zelfs niet te zien. De onzekere Rosa is in Nederland kok in een visrestaurant geweest, maar heeft een stage in de keuken van meester Kon geregeld. Goed voorbereid heeft ze zich niet, maar dat maakt het kijken naar haar belevenissen in een land met totaal andere gebruiken juist tot een boeiende ervaring. Rosa zelf kijkt ook haar ogen uit.

Een van de andere gebruiken is de omgang met cadeautjes. Kon neemt het cadeautje dat Rosa voor hem heeft meegebracht aan, maar opent het niet. Later ziet Rosa het ingepakte cadeautje in zijn kantoor staan. In Japan schijnt het gebruik te zijn zoiets weer door te geven.

Rosa fileert zwijgend kleine vissen te midden van vooral mannelijke collega’s. In de ochtend doen ze opwarmingsoefeningen. Kon doet af en toe een demonstratie en laat zijn ondergeschikten zijn fileerkunst nadoen, zelfs met levende vissen. Rosa kan niet erg haar draai vinden te midden van collega’s die geen Engels spreken. Ze krijgt nachtmerries van een haring, die krijgt aangeboden maar die blijkt te leven. Ze slaapt op een kamer met andere vrouwen en zoekt meer privacy.

Via een collega komt ze aan een kamer. Daarmee volgt een nieuw probleem want ze krijgt geen geld voor haar stage. Ze gaat met een andere vrouw mee die ’s nachts werkt, niet als prostitueé zoals Rosa eerst denkt, maar als animeerdame in een club, Mama san geheten. De eigenaresse vraagt of ze whisky drinkt en geeft haar de naam Rosita. Haar collega raadt haar na de eerste avond aan om meer te drinken, want dan verdient ze ook meer. Ook moet ze haar hand onder de bodem van haar glas houden, als ik dat goed begrepen heb om aan te geven dat ze haar poesje beschermt. Een nogal brutale klant met wie ze over haar werk praat, hetgeen eigenlijk niet de bedoeling is, vraagt haar of ze de vissen al begrijpt.

Rosa doet haar best en praat zelfs met de vissen, maar wordt nijdig als ze na enige maanden nog steeds kleine vissen moet fileren. Ze stapt naar het kantoor van Kon, waar ze haar cadeautje onuitgepakt ziet staan. Ze vraagt of het goed is als ze aan een tafel met grotere vissen gaat staan en neemt aan dat Kon dat goed vindt, want wie zwijgt stemt toe. Tegen haar verbouwereerde collega’s zegt ze dat de sensei hai zei, maar God straft onmiddellijk want ze snijdt zich in haar hand en moet naar het ziekenhuis om gehecht te worden. Haar frustratie reageert ze af op een oude man die voorovergebogen loopt met een tafel op zijn rug en geen blikje frisdrank van haar aanneemt. Boos gooit ze het blikje achter hem aan.

Een klant die eerder handtastelijk was vraagt haar na haar dienst mee te gaan naar zijn huis, hetgeen, zoals de kijker op zijn klompen aanvoelt, verkeerd afloopt en Rosa nog meer in de war maakt. Het jonge boompje op haar kamer verliest zijn blad en Rosa krijgt meer nachtmerries. We zien haar in een felblauw jurkje over straat gaan, een beeld dat langzaam overgaat in een aquarium, een prachtige vondst.

Laurence Roothooft speelt de rol van Rosa met verve. Haar dromerige, observerende, onzekere instelling leidt tot vervreemdende ervaringen in een land met andere tradities, ook voor werknemers in een visrestaurant, zoals te horen was in de documentaire Sushi – the global catch. Het duurt jaren voordat men opklimt van hulpje naar assistent-kok en daarna nog weer jaren om de sushi’s te mogen bereiden.

Silent city is een filmbewerking van de roman De stille stad, ook door Threes Anna geschreven.

Hier de trailer, hier mijn bespreking van de documentaire Sushi – the global catch.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen