Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 4 mei 2014

Elke dag 4 mei (2014), documentaire van Natascha van Weezel



Derde generatie oorlogsslachtoffer vindt herkenning bij leeftijdsgenoten

Hoe is het om een kleinkind te zijn van Holocaust overlevenden? Welke gevolgen heeft dat voor de identiteit van de betrokkene? Natascha van Weezel (Amsterdam, 1986) is een derde generatie oorlogsslachtoffer. Ze werd 41 jaar na de oorlog geboren en probeert in gesprek met joodse leeftijdsgenoten erachter te komen wat hen onderscheidt en wat hen verbindt.

Natascha begint de documentaire in een disco en vertelt dat ze houdt van uitgaan, maar dat ze zich anders voelt dan de anderen door de geschiedenis van haar familie die voor een groot deel is uitgemoord. Haar grootouders van haar moederszijde ontsnapten de dans door te vluchten naar Zwitserland, haar grootmoeder Carrie van vaderszijde zat ondergedoken. Haar ouders, het journalistenechtpaar Max van Weezel en Anet Bleich, namen haar altijd mee naar de dodenherdenking en andere herdenkingen. Anet vertelt dat Natascha thuis een koninginnetje was maar op school angstig en teruggetrokken. Later leed ze aan anorexia. Tijdens een herdenking in Amsterdam Zuid-West haalt Job Cohen Harry Mulisch aan die stelde dat men zich gelukkig mocht prijzen als men geen getuige is geweest van de joden die uit hun huizen werden gehaald, maar Natascha kent wel de verhalen heel goed.

Natascha dineert samen met Daniëlle van Dam (29) die veel over de Tweede Wereldoorlog leest, maar zich niet belast voelt door haar verleden.

Rosalie Rottenberg (27) heeft een partner en een kind en werd net als Natascha heel beschermd opgevoed. Ze had een symbiotische band met haar moeder. De moeder van Rosalie wijt dit aan het gevoel van onveiligheid dat altijd op de achtergrond speelt. Natascha vraagt Rosalie wat ze haar eigen kinderen over de oorlog zal vertellen. Rosalie antwoordt dat ze er niet omheen draait dat haar familie werd vermoord. Omdat ze zich niet belast voelt, zal dat geen nadelig effect op haar kinderen hebben.

Natascha gaat naar een jewish identity day omdat Nathan Bouscher (30) in de organisatie zit en graag jongeren samenbrengt. Samen met hem gaat ze naar Lichtenvoorde waar zijn opa zat ondergedoken bij aardige boeren. Na de dood van zijn oma werd Nathan zich bewust van de betekenis van de opvang, die hem het leven schonk. Later bezoekt Natascha hem tijdens een zomerkamp in San Tropez waar hij een joodse soulmate probeert te vinden.

Lion Lissauer (29) oefent zich in een vechtsport, want die kan nog eens van pas komen. Hij groeide op in Terapelkanaal, maar werd daar gepest en vertrok naar het westen. Hij studeerde geschiedenis maar werkt in de bouw in Den Haag. Natascha herkent het gepest en buitengesloten worden. De oorlogsgeschiedenis gaat altijd door zegt Lion, terwijl hij een spijker uit de vloer haalt.

Suzanne Arbeid (33) is hoofdredacteur van de glossy Jacky en kreeg eerder een burn-out vanwege de derde generatie problematiek. Natascha gaat met haar naar de Hollandse Schouwburg vanwaar veel joden naar Westerbork werden afgevoerd. Suzanne ziet haar achternaam op een marmeren plaat met namen van gedeporteerden en voelt zich daardoor onderdeel van de geschiedenis. Haar opa werd van Vught naar Auschwitz overgebracht en droeg een telefoonnummer op zijn arm, de andere haar oma zat ondergedoken in Woerden.

Jishai Ernst (24) woont al vier jaar in Tel Aviv en voelt zich ondanks de aanslagen veilig te midden van zijn medeburgers. Hij begrijpt dat men beter moet communiceren met de Palestijnen, maar wil ook voor zichzelf opkomen. Natascha heeft daarentegen meegekregen dat iedereen gelijk is. Ze bezoeken een Holocaust museum in Jeruzalem, waar Jishai zich niet echt betrokken voelt. Anders dan Natascha is hij nooit naar Auschwitz geweest, omdat het verleden van zijn oma dan wel erg dicht bij komt. Het is vreemd dat hij haar kampnummer in zijn arm wil laten tatoeëren en verstandig van de man die tatoeages zet, dat hij dat niet wil doen.

Tussen door zien we fragmenten van een interview uit 1993 waarin Carrie, de oma van Natascha, vertelt hoe ze aan een razzia ontsnapte. Ook zijn er archiefbeelden waarin Natascha op een feestje voor haar oma zingt en waarin haar moeder tijdens haar bar mitswa een toespraak houdt over alle familie die niet aanwezig kan zijn. Op het eind vraagt Natasha zich af hoe zij last kan hebben van de oorlog, maar net als Nathal en Suzanne herkent ze het gebrek aan vertrouwen in de medemens. Ze is blij met deze herkenning.      

Hier het verhaal van Max van Weezel in VN over tweede generatie oorlogsslachtoffers.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen