Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 30 mei 2014

Bob Dylan – 30th Anniversary Concert Celebration (2014), documentaire van Gavin Taylor



Soort verlosser die het levensgevoel van een generatie vertolkte

Het dertigste verjaardagsconcert voor Bob Dylan (rechts op de foto naast George Harrison) op 16 oktober 1992 in het Madison Square Garden Center in New York dat door vele beroemde collega’s werd opgeluisterd, is alweer ruim twintig jaar geleden en nu pas is er een officiële registratie van gemaakt door Gavin Tgaylor. Aan de selectie kleven de nodige vragen. Zo heb ik Johnny Cash niet horen zingen met zijn vrouw, miste ik Tracy Chapman en Chrissie Hynde en kwam Sinead O’Connor met haar kale kop alleen tijdens de slotsamenzang in beeld. Daarom heb ik aan het eind van dit artikel de registratie van haar opzienbare optreden doorgelinkt van Youtube.

De liederen die wel ten gehore werden gebracht vormen een dierbare herinnering, die terug deden denken aan de grote televisieconcerten in de jaren tachtig. Veel teksten gaven hoop in bange dagen en werden grijsgedraaid. Don’t think twice, it’s allright, zingt Eric Clapton voorafgaande aan het optreden van The Band met When I paint my masterpiece.  

Documentairemaker Gavin Taylor, die overigens in 2013 overleed, begint met Bob Dylan zelf, hoewel we hem pas aan het eind op het podium zien met My back pages en Knockin’on heavens door. Hij wordt gevraagd of hij een dichter is of een zanger. Hij antwoordt dat hij niet houdt van etiketten en gewoon een guitarplayer is.

John Mellencamp bijt muzikaal de spits af met Like a rolling stone, dat de gevleugelde zinnen How does it feel to be on your own with no direction known bevat, gevolgd door A complete unknown, like a rolling stone, waarmee hij de gevoelens van veel adolescenten uit de jaren zestig en later verwoordde.

Daarna is het de beurt aan Stevie Wonder die achter de vleugel en op mondharmonica met Blowin’in the wind komt dat begint met de vraag How many roads must a man walk down before you call hem a man?

Na Eddie Vedder en Mike McCready van Pearl Jam met Masters of War kondigt Johnny Cash zijn dochter Rosanne aan die met Mary Chapin Carpenter en Shawn Colvin, twee andere jonge vrouwelijke singersongwriters, het nummer You ain’t going nowhere ten gehore brengen.

Richie Havens zingt in Just like a women over de pijn die een verbroken liefde veroorzaakt. She takes just like a woman, she makes love just like a woman and she aches just like a woman but she breaks just like a little girl. Door deze regels hard mee te zingen werd de pijn dragelijker.

Ronnie Wood brengt Seven days ten gehore met daarin de oproep tot geduld. Seven days, seven more days she’ll be coming, I’ll be waiting at the station for her to arrive, Seven more days, all I gotta do is survive.

Neil Young komt met het poëtische All along the watchtower, dat begint met de zin There must be some kind of way out of here, said the joker to the thief. Dit nummer is ook door Freek de Jonge gebruikt in zijn theatershow De tragiek (zie onderaan dit artikel). George Harrison zingt Absolutely sweet Marie, waarna Tom Petty and the Heartbreakers Rainy day woman inzetten, gevolgd door Mr Tambourine man samen met Roger McQuinn. 

Er was nog zoveel geweest wat ik had willen horen. Jammer dat er in 2012 geen vijftigjarige herdenking is geweest. Bob Dylan was dan misschien geen verlosser in de strikte zijn van het woord maar hij vertolkte wel het levensgevoel van vele jongeren in de jaren zestig en daarna.

Hier de registratie van het (non) optreden van Sinead O’Connor. Voor we haar in Madison Square Garden zien repeteert ze heel gevoelig het nummer I believe in you van de cd Slow train coming. Vervolgens zegt ze dat deze cd haar in leven heeft gehouden, want zonder deze muziek had ze het niet overleefd. Op het podium bleef een groot deel van het publiek fluiten omdat ze korte tijd daarvoor een foto van de paus had verscheurd. Na lang wachten zette ze eindelijk War in van Bob Marley, schreeuwend en wel, waarna ze werd opgevangen door Graham Nash (als ik het wel heb).

Hier de blogspot Bob Dylan in (het) Nederland(s) voor meer informatie, hier mijn recensie van Al mijn zonen van Arthur Miller met daarin de eerste drie strofen van All along the watchtower in de vertaling van Freek de Jonge, hier mijn bespreking van de experimentele film I’m not there (2007) van Todd Haynes over Bob Dylan.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen