Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 22 juni 2012

Filmrecensie: The notebook (2004), Nick Cassevetes


Liefde en sociale verschillen

Het verhaal begint bij een demente dame (Gena Rowlands) die in haar luxe huis omringd is door vakkundig en hulpvaardig personeel. Ze wordt voorgelezen door een oudere man over een jongen en een meisje die in South Carolina wat met elkaar krijgen.

De kijker ziet hoe dat gebeurt. De 17-jarige Allie, een meisje uit de burgerij, wordt in 1940 op de kermis aangesproken door Noah, een jonge houtbewerker. Hij wil een ritje met haar maken in het reuzenrad, maar Allie kiest een jongen uit haar eigen milieu. Noah springt in hun wagentje op het moment dat dat onderaan is en veroorzaakt tumult. De baas van de attractie roept, terwijl ze weer de hoogte in gaan, dat hij naar eruit moet komen. Zo’n wagentje is niet geschikt voor drie personen. Noah grijpt een stang en hangt in de lucht. Hij daagt Allie uit om met hem uit te gaan, want anders laat hij los. De jongen die naast Allie zit kan het niet aanzien en wil dat ze toegeeft, hetgeen Allie dan ook doet.

Zij is me het karaktertje wel, want als Noah haar later in de stad ontmoet, ziet ze toch af van het afspraakje. ‘You don’t know what you want,’ zegt Noah, die haar tenslotte wel mee krijgt naar de film. Na afloop wandelen ze over straat. Noah gaat op een kruispunt op de grond liggen om naar de stoplichten te kijken. Hij nodigt Allie uit naast hem te komen liggen. Ze kan zich zoiets eigenlijk niet toestaan, maar laat zich toch overhalen. Ze beleeft daardoor een bevrijding uit de strakke normen van de burgerij. Vanaf dat moment is het dik aan tussen de twee.

Het is fantastisch zoals Rachel McAdams invulling geeft aan de rol van Allie. Ze is levenslustig, sprankelend, een meisje uit één stuk en nog geloofwaardig ook. Als ze op bezoek bij Noah en zijn vader gaat, hoort ze dat haar vriend een gedicht van Walt Whitman opzegt. De vader legt uit dat Noah zijn stotterprobleem heeft overwonnen met het luidop declameren van poëzie.

Helaas hebben haar ouders andere plannen met haar. Vooral de moeder wil niets weten van haar omgang met een houtbewerker. Haar vader is laconieker. Met zijn fraaie zuidelijke accent straalt hij vooral genotzucht uit in hun zomerverblijf in de buurt van Charleston. Als Noah tijdens een etentje wordt uitgenodigd, verneemt hij dat Allie naar San Lawrence in New York gaat.

Noah en Allie zetten hun liefdesrelatie voort, maar gemakkelijk hebben ze het niet met elkaar. Hun denkbeelden verschillen maar hun liefde overwint alles, zo lijkt het. Noah toont Allie een oud vervallen huis aan een meer dat hij voor haar gaat opknappen en waar ze dan op het balkon kan schilderen. Allie is daarmee zeer gelukkig, maar opeens wordt de verhouding afgebroken omdat haar moeder besluit om de vakantie eerder af te breken. Een briefwisseling tussen Noah en Allie houdt ze door de brieven van Noah weg te houden. 

Inmiddels wordt het oorlog. Noah moet in dienst, Allie ontmoet Lon die veel meer naar de wens van de moeder is en vergeet Noah. Vlak voor de bruiloft met Lon ziet ze een foto in de krant van Noah bij zijn huis. Ze gaat nog een keer bij hem op bezoek. Samen maken ze een tochtje met de roeiboot over het meer dat overdekt is met ganzen. Vanwege een onverwachte onweersbui regent Allie drijfnat, alweer een moment van bevrijding. Wat onvermijdelijk volgt is een loyaliteitsconflict met de sociale verschillen als basis. 

Af en toe schakelen we over naar de voorlezende man en de dementerende vrouw. Het is niet altijd van belang voor het verhaal, maar wellicht gebeurt dat om de kijker nog steeds ervan te doordringen dat er een relatie is tussen de liefdesaffaire en de twee oude mensen. Op het eind volgt nog een verrassing over het boek dat de man voorleest.  

Vooral het eerste deel van deze film naar de gelijknamige roman van Nicolas Spark, is het meest aasprekend door het vitale spel van Ryan Gosling en vooral Rachel McAdams. Hier een mini bio van haar. Hier de romantische trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen