Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 1 december 2013

Sacha – HIV in Rusland (2011), documentaire van Jan Jaap Kuiper en Katja Sokolova



Bericht uit het land van de onwetende idioten

In de documentaire Sacha – HIV in Rusland volgen we de jonge moeder Sacha Volgina met haar baby Nastja in Sint Petersburg. In deze plaats, het vroegere Leningrad, vierde ze samen met vrienden de afschaffing van de Sovjet Unie met heroïne die goedkoop verkrijgbaar was. Het was een periode van wanorde en bandeloosheid. Sacha lag tussen lieden die krepeerden. In de documentaire blijkt zij geen domme meid. Ze heeft in haar jeugd iets doms gedaan, waar ze nu spijt van heeft. Ze waren onwetende idioten.

In een soort consultatiebureau wordt Nastja getest op Hiv en Hepatitis. Sacha zegt dat het kind geen vader heeft maar dat de biologische vader Pavel heet. Nastja moet erg huilen vanwege de bloedprik. ‘Mijn arme visje,’ zegt Sacha aangedaan.  

Na de besmetting met het Hiv- virus werd ze door de maatschappij beschouwd als afval. Ze blijkt weer zwanger. Ze demonstreert met anderen voor het gerechtshof dat meteen de deuren sluit. Niet snel daarna wordt de groep afgevoerd door de politie. Sacha denkt dat het einde nabij is. Alles verandert in een moordend tempo. Twee jaar geleden leefde ze op het randje. Ze bezoekt een zelfhulpgroep waar veel ellende geuit wordt en het medicijntekort besproken.

In een televisieprogramma vertelt ze dat ze vier maanden zwanger is en met medicijnen kans heeft een gezond kind te baren. Een woordvoerder van de regering zegt dat er genoeg medicatie is maar dat de aanvoer hapert en dat het schort aan goede voorlichting. Een voorzitter van een organisatie voor de rechten van kinderen ontkent dat Hiv bestaat. Een vrouw uit het publiek wil niet opdraaien voor de kosten van mensen die hun pleziertjes hadden.

Sacha zegt dat de Hiv epidemie zich uitbreidt. Ze bedenken een nieuwe actie. Micha, een van de actievoerders vertelt over een politieman die een moeder had die geen medicijnen kreeg tegen kanker, maar wel in dienst bleef.

Sacha wil een echoscopie omdat ze nieuwsgierig is naar het geslacht van haar kind. In de wachtkamer vertelt ze tegen een vriendin dat men Hiv op de televisie de ziekte van de zonde noemde. Gelukkig was er een professor die vond dat vraatzucht dan ook een ziekte was.
Haar kind wordt een meisje. Sacha is blij en belt haar moeder. De dokter zegt dat ze het rustig aan moet doen vanwege haar lever.  

Op 1 december, Wereld Aids dag, zegt een minister op televisie dat sport goed is tegen hiv. Sacha bekijkt het programma in de vergaderruimte van de zelfhulpgroep. Een van hen vertelt dat zijn schoolgaande nichtje aan Hiv lijdt, maar dat geheim houdt omdat ze anders van school gestuurd wordt.

Micha voerde in 2004 zijn eerste actie tegen Hiv in St Petersburg. Ze voerden doodskisten mee. Sacha is uitgeput. Men gaat de hoop op verbetering van de toestand in Moskou begraven. Omdat de politie op de actieplek gearriveerd is, wacht Sacha binnen op haar advocaat. Ze vreest een escalatie na de vorige demonstratie die niet vreedzaam verliep (zie foto).  Al het actiemateriaal wordt in beslag genomen.

Sacha krijgt door Micha een infuus toegediend. ‘De revolutie moet even wachten,’ zegt hij laconiek. Later gaat ze naar een hulpverleenster om te praten over haar toestand. Ze is bang dat ze een slechte moeder is omdat ze veel rookt. Ze vreest dat haar kinderen ook gaan gebruiken.

In de zelfhulpgroep oefent men in gespreksvoering met verslaafden. Micha wil niet stoppen met drugsgebruik. Sacha zet hem uit de groep. De krant meldt problemen bij de distributie van Hiv remmers. De moeder van Sacha feliciteert haar. Er is toch iets bereikt. Ook de baby blijkt niet besmet. In juni gaat Sacha weer een grote demonstratie organiseren.  

De documentairemakers brengen met dit portret van de uitgeputte Sacha goed in beeld hoe slecht de situatie is voor Hiv-patiënten in Rusland. De ontkenning van de problemen maakt die steeds erger. Zij zijn niet de enigen die in een beroerde situatie verkeren. Het is te hopen dat de toestand in het land snel verbeterd.

Hier de trailer van de documentaire, die in het Engels Sinner’s Disease heet.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen