Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 5 december 2013

Joan’s boys (2013), documentaire van Catherine van Campen



De worsteling van een hulpverlener rond de haat liefde verhouding van een eeneiige tweeling

Psychologe Joan Sträter verleent bijstand aan Amsterdamse probleemjongeren van autochtone afkomst. Ze bezoekt hen ook thuis. In de documentaire zegt ze dat zij de jongeren kent die in de media zo onbarmhartig neergezet worden. Ze komt in contact met de Marokkaans-Nederlandse tweeling Alaa en Adil, die veertien jaar zijn en niet meer op school worden toegelaten. Joan weet dat hun vader gewelddadig was. Toen de jongens acht maanden oud waren, wilde hij hen de trap afgooien. De documentaire bevat oudere fragmenten, waarin de jongens met elkaar ravotten. Later zegt Adil dat Alaa in de baarmoeder al voedsel van hem stal.  

De jongens zijn inmiddels jonge beren, die op hun eigen kamer zitten. Ze doen games of luisteren naar rapmuziek, maar de spanning is voelbaar. Er hoeft weinig te gebeuren of het loopt uit de hand. Joan bespreekt in de huiskamer hoe de jongens dat kunnen voorkomen (zie foto).

In een volgend fragment hoort ze van de moeder over een knokpartij tussen de jongens, waarbij een deur werd ingetrapt en de politie aan de deur geweest is. Als Joan langs komt ligt Adil in bed. Hij voelt zich niet lekker. Joan vraagt of hij eruit komt. Hij is vaak niet bij de gesprekken. Ze bespreekt met Alaa wat er moet gebeuren om uithuisplaatsing te voorkomen.

Joan zegt dat de tweeling eeneiig is maar heel verschillend. Adil is hyperemotioneel en haar beeld van Alaa is niet zo duidelijk. Tijdens een teametentje zeurt een collega over hard ingrijpen en rigoreus optreden. Joan kiest voor een persoonlijke benadering. Ze doet met Alaa een oefening om zijn gevoel te versterken en na te denken over een geweldssituatie. Als Alaa een pauze wil, kijkt Joan wat vertwijfeld voor zich uit.

Catherine van Campen heeft haar ook thuis gefilmd. Ze is zelf niet geheel overtuigd van haar aanpak en dat siert haar. Fraai is het beeld waarbij ze voor het aanrecht staat en kijkt naar het water in de gootsteen dat niet gemakkelijk wegloopt. Een mooi symbool voor haar werk met de tweeling.

Joan gaat met Alaa en zijn moeder naar een therapeute om over de woede van Alaa te praten. Moeder zegt dat hij op de lagere school al het stempel had van agressieveling. Alaa heeft geen herinnering aan zijn driftige vader. Volgens Joan houdt hij dat af. De therapeute zegt dat het soms net lijkt of Alaa hun gesprek niet goed volgt.

Fraai in de documentaire zijn de afwisselende beelden van Joan die zingt in een koor terwijl elders de tweeling ontspoort. Tijdens een knokpartij waarbij de deuren uit hun voegen vliegen, raakt hun moeder bewusteloos, maar dat wordt door de jongens niet opgemerkt. Joan troost de moeder en bezoekt de jongens die in een gesloten afdeling zitten. Zelf voelt ze zich aan de zijlijn gezet.

Later neemt ze de jongens mee naar haar kamer om het conflict te bespreken. De jongens vinden het niet nodig om het uit te praten. Adil heeft zijn excuses al aan zijn moeder aangeboden, die ze aanvaard heeft en Alaa heeft tot Allah gebeden. Moe zelf heeft inmiddels last van een lege nest syndroom.

Na de vrijlating van de jongens filmt Van Campen hen thuis, terwijl ze pizza eten. Ook de oudere broer Yassin is aanwezig. Hij roept nogal nijdig vanuit de televisiehoek dat Adil moet werken als ie niet naar school gaat, waarop Adil de deur uitgaat en de moeder van slag aan tafel overblijft met Alaa, die al gauw vraagt of hij van tafel mag.

Joan vindt het leven niet gemakkelijk. Ze wil geen passant zijn in het leven van anderen. Ze vindt het niet genoeg hen een liefdevolle ervaring te geven. Nadat duidelijk is geworden dat Alaa een autistische spectrumstoornis heeft, vindt ze dat ze de hulp wel aan een ander kan overlaten. Alaa wil echter niemand anders.

Het aardige van de documentaire is de worsteling van Joan zelf, naast haar pogingen om op een liefdevolle manier de tweeling te bereiken en gezinssituatie te verbeteren. Een sfeervol portret.  

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen