Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 22 juni 2014

Filmrecensie: White material (2010), Claire Denis



Franse plantagehoudster machteloos tegenover Afrikaans oorlogsgweld

De oorlogsbeelden in White material zouden zo uit de werkelijkheid kunnen komen. De strijd in Centraal Afrika tussen verschillende rebellenlegers en regeringstroepen is aan de orde van de dag. Gedrogeerde kindsoldaten worden door rebellen ingezet om een slachting onder de burgerbevolking aan te richten. Een radiostation roept tussen de reaggaemuziek op aan de privileges van de blanken een einde te maken. De horreur van A heart of darkness wordt aan den lijve gevoeld.

In White material wordt de paniek, de desolaatheid en de machteloosheid die de oorlogsstrijd veroorzaakt, sterk verbeeld door Isabelle Huppert in de rol van koffieplantagehoudster Maria Vial. Lopend, liftend en achterop een busje probeert ze haar plantage te bereiken. Na een legercontrole kruipt ze in het busje en denkt ze terug aan de gebeurtenissen die de kijker op zijn netvlies gepresenteerd krijgt.

We zien haar in betere tijden toen zij op een brommertje door de plantage reed. Die eindigden toen ze door Franse soldaten vanuit een helicopter werd opgeroepen te vertrekken omdat de rebellen naderbij kwamen. Het is echter oogsttijd en die gaat voor. Ze schrikt als ze haar werknemers ziet wegfietsen. Ze probeert ze tegen te houden, maar ze heeft geen schijn van kans. De arbeiders zijn doodsbang voor wat komen gaat. In een bijvertrek ontdekt ze een strijder, de Bokser genoemd, die daar vanwege een buikwond zijn toevlucht heeft genomen. Ze geeft hem te eten.

André, de man van Maria, probeert haar over te halen om te vertrekken en heeft daartoe al, zonder haar in te lichten, geprobeerd de plantage te verkopen. Maria wil echter van geen wijken weten. Ze stapt in de truck om nieuwe werkers te charteren in het dorp. Onderweg wordt ze aangehouden door rebellen die honderd dollars van haar eisen. Eerst wil ze maar tien dollars betalen, maar men bedreigt haar met de dood, zodat ze er niet onderuit kan. Ze gaat eerst naar de apotheek om medicijnen te halen voor de zieke vader van André en haalt dan een groep werkers op.  

De dreiging op de plantage neemt alleen maar toe en wordt aanschouwelijk gemaakt door twee kindsoldaten die op de grond een gouden aansteker (van white material) vinden en zich toegang verschaffen tot het woonhuis, waarin Manuel, zoon van Maria, lamlendig op bed ligt. Eerder al dreigden ze hem in de vijver waarin hij zwom met een speer te vermoorden, maar André wist hen met een schreeuw daarvan te weerhouden. Aangrijpend is de scène waarin Manuel geluid in huis hoort, opstaat en de kindsoldaten achterna gaat. In het veld wordt hij bijna door de jongens gescalpeerd en in ieder geval uitgekleed, waarna hij in een Apocalypse now gevoel terecht komt.

Als de arbeiders op de plantage horen dat het regeringsleger, dat inmiddels het radiostation heeft overgenomen, De Bokser wil oppakken en dat iedereen wordt opgepakt die medeplichtig is aan zijn onderkomen, dwingen ze Marie om hen terug te brengen naar het dorp. Bij de apotheek worden ze echter gedwongen te stoppen voor de rebellen die er met de truck vandoor gaan. Ze worden, met geroofde medicijnen van de gedode apothekers, op hun weg door Manuel begeleid naar zijn woonhuis waar de Bokser zich ophoudt. Tot zover de hoofdlijn.  

Isabelle Huppert geeft de eenzaamheid goed weer van de hardwerkende blanke ondernemer Marie, die het familiebezit voor geen prijs wil verkwanselen maar daardoor toch gesloopt wordt. White material is net zo indringend als 35 Rhums. De onheilspellende muziek draagt daaraan bij. Levensecht.

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen