Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 9 juni 2014

Filmrecensie: La grande bellazza (2013), Paolo Sorrentino



Flitsende beelden over de volheid en leegte van het modern Romeinse leven

La grande bellezza werd geafficheerd met een ode aan Rome en aan La dolce vita van Frederico Fellini. Het eerste is meteen duidelijk door de overdaad aan imposante beelden van witte archtectuur en muziek variërend van een klagende Duitse operazangeres tot een stevige discodreun. Het tweede wordt ingevuld door de 65 jarige Jef Gambardella die de glamourrol van Marcello Mastroianni overtreft, getuige het enorme feest waarop zo’n beetje de hele jet set van Rome is uitgenodigd.

Net als Marcello Rubini uit Cesena ruim vijftig jaar eerder loopt Gambardella door zijn geliefde stad, waarin hij furore maakte, eerst met de roman Het menselijk apparaat en later als een society journalist. Toen hij op zijn 26-ste in Rome kwam wilde hij de koning van het mondaine leven worden en dat is hem aardig gelukt. Hij is welbespraakt en goed op de hoogte van het wel en wee van zijn stadsgenoten. Als een van hen, de televisiepersoonlijkheid Stefania, op zijn dakterras met uitzicht op het Colosseum klaagt over haar moeilijke leven zet hij haar te kijk tot ongemakkelijkheid van andere gasten die met hun tenen krom zitten.

Veel heeft de bewierookte journalist niet aan zijn kennis en ervaring. Zoals het motto van Celine uit Reis naar het einde van de nacht al luidt, voert het leven naar de dood. Daar helpt geen lieve moeder aan, ook de nonnen niet die regelmatig door het beeld schieten. De wanhopige en opgedraaide zoon Andrea van de gescheiden Gambardella en zijn vrouw Viola geeft de toon aan. Alle kunst, literatuur en theater kan het einde niet wegpoetsen en dan heb ik het nog niet over het uitvoerige liefdesleven gehad. De blonde Orietta uit Napels lijkt de rol van Sylvia op zich te nemen maar komt niet in de buurt van de Trevi fontein. Een vroegere minnares Elisa blijkt overleden en zette in haar dagboek dat ze, ondanks haar 35-jarige huwelijk met Alfredo, altijd van hem is blijven houden. Af en toe zoekt Gambardella zijn toevlucht bij de huishoudster of zijn kokkin.

Er komt meer lijn in het verhaal als Gambardella op een zeventigjarige jeugdvriend stuit, die een nachtclub runt waarin zijn tweeënveertig jarige dochter Ramona nog altijd een striptease doet. Hij vraagt of Gambardella haar niet ergens kan onderbrengen. De journalist neemt haar onder zijn hoede (zie foto). Ze praten over hun eerste keer, Ramona met een kunstige voetballer, Jef met een jonge vrouw die zich tot zijn teleurstelling van hem afkeerde. Ramona heeft veel geld nodig, maar ze wil niet zeggen waarvoor. Gambardella neemt haar mee naar en uitvaartcentrum. Uitvaarten zijn mondaine afspraken per excellence. Gambarella weet echter niet dat Ramona ziek is en geen lang leven meer bespaard is.

Na haar dood gaat het verder bergafwaarts met hem. Hij vraagt een circusartiest die een giraffe kan laten verdwijnen of hij hem ook niet kan wegtoveren, maar de man zegt dat het een truc is. Hij wil graag weten waarom Elisa van hem wegging maar haar echtgenoot Alfredo heeft haar dagboeken na haar overlijden weggegooid. Hij kijkt neer op zijn partygasten en vergelijkt hen met een fauna. Kardinaal Bellucci heeft door zijn aandacht voor eten en contact met vrouwen geen tijd hem een luisterend oor te bieden. Gambardella wil zelfs met Stefania naar bed, die hij eerder de grond in boorde. De 104 jarige supernon Maria lijkt door hem nog geïnterviewd te worden, maar dat blijkt een misverstand. Ze heeft de gelofte van armoede afgelegd en daar niets aan toe te voegen. Op een jacht op zee denkt Gambardella weer aan zijn eerste meisje, mogelijk die Maria, dat haar borsten voor hem toonde voor ze van hem wegliep. Alles eindigt inderdaad met de dood, denkt Gambardella, het is een truc dus moge de roman beginnen.

De grote schoonheid van Rome wordt met veel spektakel in vele lagen getoond. De leegheid van het mondaine leven komt schrijnend naar voren. Gambardellla zegt tegen non Maria dat hij nooit meer de inspiratie heeft gevonden een nieuwe roman te schrijven. Het besef van de leegheid zet hem tenslotte op andere gedachten. La grande bellezza is kleurrijk zoals alleen Fellini dat kon schilderen. Met die hommage zit het wel goed, maar verder is het wel erg pretentieus en bombastisch.

Hier de trailer, hier mijn recensie van La dolce vita.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen