Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 21 april 2018

Filmrecensie: El clan (2015), Pablo Trapero


Sterke uitbeelding van vader en zoon verhouding rond ontvoeringen

De Argentijnse filmmaker Pablo Trapero (1971) maakt films met een sterk sociale inslag. Na zijn debuut Mundo grúa ofwel Crane world (1999), over een havenwerker die zijn baan kwijt raakt, maakte hij onder andere Leonera (2008), over een vrouw die van haar vrijheid en haar kind wordt beroofd. El Clan past aardig in dit rijtje, al kijken we dit keer vanaf de daderkant naar de maatschappelijke werkelijkheid. In dit geval gaat het om voormalig juntaleider Arquimedes Puccio, die na het herstel van de democratie in Argentinië in 1982, gewoon doorging om mensen te ontvoeren en die verbergt in zijn eigen huis. Dit maal geen politieke tegenstanders maar rijke mensen om daarmee veel losgeld te kunnen innen.

De ontvoeringen verlopen altijd op dezelfde wijze. Men sleurt het slachtoffer in een auto en sluit die op in het ouderlijk huis. Puccio belt vervolgens met de familie over de ontvoering en raadt met klem aan om geen ruchtbaarheid aan de zaak te geven, als men de ontvoerde terug wil hebben. Hij laat ook weten waar men een brief kan vinden die door de ontvoerde zelf geschreven is, altijd met daarin de boodschap om toe te geven aan de eisen van de daders. Daarna volgt de overdracht van het losgeld in een sporttas ergens op een openbare plek, die van een afstandje door Puccio in de gaten gehouden wordt.

Zijn oudste zoon Alejandro (achter zijn vader op de poster), een talentvolle rugbyspeler, zit in een moeilijk parket als zijn vader, Ricardo, een vriend van hem, met wie hij rugbyt, heeft uitgekozen. Hij doet wel mee aan de ontvoering maar schrikt zich dood als hij later hoort dat Ricardo is doodgeschoten ondanks het feit dat het losgeld betaald is. Daarmee zit hij klem tussen de wereld van zijn vrienden en zijn vader. De laatste legt uit dat Ricardo argwaan over de rol van Ricardo tijdens de ontvoering had en paait hem later met een deel van de buit, waarmee Alejandro zich een goed leven met zijn nieuwe vriendin Monica kan veroorloven. Monica heeft Zweedse voorouders en wil in de zomer graag naar dat land en dat zou ook staan te gebeuren, als er niet een laatste, mislukkende ontvoering aan vooraf ging.

Vòòr die tijd heeft Alejandro er al voor gezorgd dat hij zijn broer Maguina, die naar Australië was vertrokken, weer bij de onfrisse praktijken betrekt, terwijl hij anderzijds met lede ogen moest aanzien dat zijn jongere broer Guillermo had besloten om na een sportwedstrijd niet meer naar huis terug te keren, omdat hij voorvoelde dat het daar verkeerd zou aflopen. Het is het voorspel van een gewelddadig en zeer dramatisch einde.

De Engelse liedjes zoals Lazy sunday afternoon doen het goed en de personages zijn voorbeeldig gecast. De vader (Guillermo Francella) speelt zijn rol met veel beheersing, zoals we zien als hij zit te kijken naar een toespraak van generaal Galtieri, die het einde van het schrikbewind aankondigt, maar hij kan zich ook behoorlijk laten gaan, in het begin van de film over zijn ongehoorzame zoon Maguina of als de zaken niet lopen zoals hij wil. Alejandro (Peter Lanzani) laat de spanning goed zien die in hem kruipt als hij steeds meer tussen de wereld van zijn vader en die van zijn vrienden verpletterd dreigt te raken. Dat de film op ware gebeurtenissen gebaseerd is, maakt het allemaal nog aangrijpender.

Hier de Nederlandse trailer, hier mijn bespreking van Leonera.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten