Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 18 augustus 2014

Filmrecensie: About a boy (2002), Paul en Chris Weitz




Een mens is een eiland, maar dat biedt ook plaats voor anderen

Het boeiende verhaal van An education (2009) verleidde me om de film About a boy te bekijken die ook gebaseerd is op een boek van Nick Hornby. Ik vreesde evenwel na een blik op de lovende tekst op de achterflap van de dvd dat het een sentimentele reis zou worden. Die negatieve verwachting kwam echter niet uit. De lichtvoetige film blijft About a boy ongewoon fris en grappig.

Dat komt vooral door het prachtige acteerwerk van Hugh Grant, die als de alleenstaande Will zijn leven in ledigheid doorbrengt. Volgens zijn levensvisie is ieder mens een eiland en neemt men alleen af en toe een uitstapje naar het vasteland. Dat doet hij dan ook als zijn vrienden een nieuwe baby gekregen hebben. Will houdt het kind vast en verweert zich tegen het advies van de moeder om zelf ook eens wat van zijn leven te maken. Op de vraag of hij peetoom van de baby wil worden, geeft hij een negatief antwoord en vlucht weer naar zijn eigen behaaglijke eiland met muziek en drank, al liggen daar wel een negatief zelfbeeld en dito ervaringen aan ten grondslag.

De woorden van de jonge moeder laten hem toch niet onberoerd. Hij probeert nog eens een date, maar schrikt als deze Angie ook een kind heeft. Hij zint op een mogelijkheid om van haar af moet komen, maar Angie is hem voor. Ze vindt het nog te vroeg voor een relatie. Dat brengt Will niettemin op het idee om het project alleenstaande moeders te beginnen, want dat soort vrouwen wil graag een man. In een gespreksgroep voor dit soort mensen doet hij, tot zichtbaar medeleven van de groep, net of hij ook tot de alleenstaande ouders behoort en een zoon heeft. In ieder geval knoopt hij een relatie aan met de alleenstaande moeder Suzie.

Met Suzie en haar zijn zoon gaat hij een dagje naar het park. Hij moet helaas melden dat zijn zoon bij de moeder is en heeft als alibi zelfs een autostoeltje gekocht. Ook de jongen Marcus, op wie Suzie oppast, gaat mee. Tussen door zagen we al fragmenten van deze wat zielige jongen die onder de plak zit bij zijn depressieve moeder en op school gepest wordt. Als Will Marcus de hand boven het hoofd houdt in een conflict met de parkbeheerder over een dode eend, begint hun relatie. Dead ducks day, blijft in het geheugen van Marcus gegrift.

De band tussen Marcus en Will verstevigt zich als de moeder van Marcus een zelfmoordpoging heeft ondernomen. Marcus concludeert hieruit dat hij moet zorgen dat hij niet alleen met zijn moeder is, maar dat er ook anderen in hun omgeving zijn. Will lijkt hem de geschikte persoon om die back up rol op zich te nemen. Als hij merkt dat Will helemaal geen kind heeft, is dat een middel om Will onder druk te zetten om een relatie met zijn labiele moeder aan te knopen. De kersttijd die eraan komt biedt een mooie entourage om de verwikkelingen die dit komische drama tot nu toe heeft opgeleverd uit te spelen en op te lossen, met als uiteindelijk gevolg dat het eiland waar Will woont ook plaats biedt voor anderen.

Innerlijke stemmen geven vaart en diepte aan de nogal eenvoudige film, die door de leugen van Will een boeiend probleem oplevert. Daarachter zit een aardige en positieve levensfilosofie: de mens als eiland, die altijd alleen is en niet gekend kan worden, maar met de steun van anderen toch net wat minder eenzaam is.  

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen