Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 27 augustus 2014

Filmrecensie: Les petits mouchoirs (2010), Guillaume Canet



Veel klein en groot leed in Franse vriendengroep

De titel Les petits mouchoirs zou kunnen duiden op het vele grote en kleine leed dat in deze derde film van Guillaume Canet volop aanwezig is, maar verwijst naar een Franse uitdrukking, die gaat over leugentjes om eigen bestwil, die ook vaak in Les petits mouchoirs voorkomen.

Het verhaal gaat over een vriendengroep die gewoonlijk de zomer doorbrengt in het strandhuis van Max Cantara en zijn vrouw Véro. Deze zomer echter krijgt Ludo, een van de deelnemers, vlak voor vertrek een ernstig brommerongeluk. Na een lange nacht in een drukke en losbandige disco wordt hij in de ochtend in het centrum van Parijs op een kruispunt geschept door een auto.

De vrienden bezoeken hem in groepjes in het ziekenhuis. Zijn voormalige geliefde Marie spreekt hem moed in. Ze besluiten toch maar naar Cap Ferret in Zuid-Frankrijk af te reizen. In Parijs kunnen ze ook weinig voor hem doen.

Max heeft er meteen behoorlijk de pest in en dat blijft zo de hele film door. Zijn humeur wordt er niet beter op als Vincent, die getrouwd is met Isabelle en met haar enkele kinderen heeft, hem bekend dat hij verliefd op Max is. Verder heeft Max nogal wat last van steenmarters die over het dak lopen. Als hij in zijn bed ligt kan hij er niet van slapen. Hij snauwt anderen af. Af en toe verontschuldigt hij zich op bevel van Véro die anders vertrekt.

Filmer Eric heeft het ook niet gemakkelijk. Hij was ook in de disco en voelt zich aangevallen als men hem ervan beticht dat hij mee snoof met Ludo. Hij heeft een moeilijke verhouding met actrice Léa die in Parijs is achtergebleven.

Dan is er nog Antoine die hoteldebotel is van Juliette en steeds met haar belt en anderen lastig valt met de vraag hoe hij op haar moet reageren. Het is grappig dat hij tijdens vaarles op een speedboot die in razende vaart de kant op stuurt omdat hij met Juliette wil praten.

Marie schreeuwt haar frustraties van haar af als ze achter de speedboot van Max voortgesleept wordt op een plastic vlot, want het gaat haar veel te snel naar haar zin. Franck, een huidig vriendje van haar, die op bezoek komt, kan haar niet boeien. Ze vindt het vervelend dat hij met zijn gitaar en popzang wel in de smaak valt bij de anderen. Tijdens zijn liedje Please talk to me kijkt ze verstoord op uit haar boek.

Fraai is de video van een voorgaande zomer met Ludo erbij die vertoond wordt voor het landerige gezelschap na een dagje strand.  

Het is kortom een dynamische toestand daar, die leuk te volgen is voor de kijker. Helaas is het einde drakerig en sentimenteel en lijken de vele popliedjes, onder andere van Antony, die de breuk tussen Eric en Léa stemmig ondersteunt, de aandacht vast te moeten houden. My way van Frank Sinatra is op het eind wel erg oppervlakkig en dat is jammer in een film waar mooi in geacteerd wordt, die vaart heeft en sfeervol gemaakt is.

Hier de trailer.   

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen